ได้เมื่อได้ยินเซี่ยเฉียวพูดขึ้นมา
“อาจารย์อวี๋ น้องหญิงของข้านี้เป็นว่าที่พระชายาของรัชทายาท ดังนั้นเจ้าจะต้องระมัดระวังตัวหน่อย หากเจ้าชนนางเข้าโดยบังเอิญ ข้าจะตัดคอเจ้า” เซี่ยผิงกั่งขึงตามองเขาพลางเอ่ยเตือน
อันที่จริงอวี๋เซียนไม่กล้ามองพวกผู้หญิงมาโดยตลอด
นางเองก็รู้ดีกว่าตอนนี้ตัวเองเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ดังนั้นหลังจากที่ก้าวเข้ามาในบ้านแล้วก็พยายามก้มหน้าก้มตาอยู่ตลอด ต่อให้นางเงยหน้าก็จะมองแต่เซี่ยผิงกั่งเท่านั้น
เมื่อเซี่ยผิงกั่งตักเตือนเขาขึ้นมาในเวลานี้ เขาจึงเหลือบไปมองเซี่ยเฉียวโดยสัญชาตญาณทันที
เมื่อมองออกไป…ก็เก็บสายตากลับมาไม่ได้แล้ว
ตกตะลึงไปทันที
น้องสาวคนนี้งดงามมากเหลือเกิน…ผิวขาวอมชมพูระเรื่อ อวัยวะทั้งหมดบนใบหน้าก็ราวกับภาพวาด ที่น่ากลัวก็คือรัศมีของร่างนั้น นางเอนร่างพิงราวระเบียง พอลมพัดมานางก็แทบจะปลิวไปตามลมราวกับจะกลายเป็นเซียนไปได้เลยกระนั้น!
“พวกท่านคนบ้านนี้ช่างหน้าตาดีกันเหลือเกิน!” อวี๋เซียนอดชมออกมาจากใจจริงไม่ได้
ผู้ชายกล้าหาญ ผู้หญิงงดงามราวนางเซียน นางโตมาขนาดนี้ก็ยังไม่เคยเห็นโดดเด่นสะดุดตาเท่าคนบ้านนี้อีกแล้ว!
หลินหยาเซียงและคนรับใช้ตระกูลเซี่ยที่คอยยืนปรนนิบัติอยู่ด้านข้างต่างก็รู้สึกว่าตนเองหูฝาดไป
คนบ้านนี้?
นางคงไม่ได้รวมคุณชายใหญ่เอาไว้ในนั้นด้วยหรอกใช่ไหม
อาจารย์อวี๋ท่านนี้มีความสามารถก็จริง แต่สายตาของเขานั้นออกจะ…มีปัญหา คุณหนูใหญ่หน้าตาดีเป็น
