ที่รู้กันทั่วและไม่มีอะไรน่าสงสัย แต่คุณชายใหญ่…
จึ๊ คำว่าหน้าตาดีนี้ หากเอาไปใช้กับตัวเขาก็เป็นการด้อยค่าคำๆ นี้แล้ว!
“เจ้าก็หน้าตาดี” เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อยด้วยดวงตาเป็นประกาย
เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าสองคนนี้ชั่วร้าย เล่นหูเล่นตา
“เก็บอาการหน่อย ยังมีคนมองอยู่นะ” เซี่ยผิงกั่งกลอกตามองเซี่ยเฉียว เขายังไม่วางใจ จากนั้นก็เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้านางก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ต่อให้ชอบอย่างไรก็ไม่ได้แล้ว ใครใช้ให้เจ้าเด็กนี่โผล่มาช้าเองเล่า บ้านเราก็ตกลงกับรัชทายาทไว้แล้ว อำนาจของฮ่องเต้ก็ล้นฟ้า จะมากลับคำตอนนี้ก็ไม่ได้”
“…” เซี่ยเฉียวหัวเราะหึๆ
เขาจะเข้าใจอะไรเล่า
นางก็แค่ชอบท่าทางที่อวี๋เซียนอัดพี่ชายของนางมากเท่านั้น!
ระบายอารมณ์! บรรเทาความหมั่นไส้!
“ต่อไปพี่ชายใหญ่และอาจารย์อวี๋จะประมือกันทุกวันเลยหรือไม่” สีหน้าเซี่ยเฉียวอ่อนโยน นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงคาดหวังอย่างยิ่ง
อวี๋เซียนอดที่จะเหลือบมองเซี่ยเฉียวไม่ได้
ทำไมนางไม่เกิดมาเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเซี่ยเฉียวกันนะ ใบหน้าเล็กๆ จมูกน้อยๆ นั้น ช่างน่ารักเกินไปแล้ว…รัชทายาทคนปัจจุบันนี่มีบุญเหลือเกินที่ได้ภรรยาหน้าตาเช่นนี้ หากเปลี่ยนเป็นนาง นางคงมีความสุขจนหาทางกลับบ้านไม่ถูกเป็นแน่…
บรรยากาศในลานบ้านดูแปลกประหลาด
แม้แต่คนโง่ก็ยังดูออกว่า อาจารย์อวี๋กับคุณหนูใหญ่ชื่นชมกันและกัน อดมีความรู้สึกให้กันไม่ได้
หัวใจพวกเขาเต้นรัว ต่างก็รู้สึกว่าภาพเหล่านี้ทิ่ม
