านั้น
น่าเสียดายที่ในเวลาต่อมาผู้พิทักษ์ของนางเองก็จากไป
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา…
อวี๋เซียนถอนหายใจ ท่านปู่และท่านย่าของนางไม่เข้าใจการแต่งกายของนาง และนางก็ต้องถูกขังอยู่ในห้องมาตลอดสามปีที่ผ่านมาโดยไม่ยอมปล่อยให้ออกมาที่ลานบ้านเลยด้วยซ้ำ
นางถูกบังคับให้ปักผ้าทุกวันและต้องหัดเดินเหมือนคนอื่นๆ คนที่อยู่ในบ้านต่างก็พูดจาไม่ดีกับนาง บอกว่านางทำให้คนตระกูลอวี๋ทั้งหมดต้องอับอายขายหน้า
แต่ท่านพ่อของนางไม่ได้พึ่งพาครอบครัวมาเป็นเวลานานแล้ว ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับพวกเขามากนัก
ตอนนี้ท่านพ่อท่านแม่ของนางจากไปแล้ว มือของพวกเขาจึงยื่นเข้ามาวุ่นวายกับนางได้อย่างสมเหตุสมผล
ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากที่นางไว้ทุกข์จนครบกำหนดแล้วพวกเขายังเตรียมที่จะให้นางแต่งงานอีกด้วย
เดิมทีการแต่งงานก็เป็นเรื่องน่ายินดี และนางเองก็ไม่ได้ต่อต้านมากนัก แต่นางไม่ได้เป็นที่โปรดปรานในบ้านนั้น ดังนั้นสามีที่พวกเขาเลือกให้จึงเป็นชายชราน่าเกลียด แล้วไหนเลยนางจะทนได้!
นางก็เลยหนีมาทั้งวันทั้งคืน!
สาวใช้คนสนิทนางก็ไม่มี!
เงินทองเครื่องประดับนางก็ไม่มี!
ตลอดทางที่นางมาที่นี่ก็เอาชีวิตรอดด้วยการกินผักกินหญ้าและจับปลา!
เซี่ยผิงกั่งยังรู้สึกปวดท้องเล็กน้อย เขาลูบมันโดยไม่รู้ตัว อวี๋เซียนมองเห็นได้ทันที “ข้าใช้เคล็ดพิเศษ เป็นท่ามือเฉพาะ หากใครโดนเข้า อย่างน้อยๆ ก็ต้องเจ็บไปสักสองวัน เจ้าลูบไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
