งหมด สิ่งที่เขาเรียนรู้ก็คือความสามารถในการปรับตัว โดยอาศัยข้อได้เปรียบตามธรรมชาติของตนเองเป็นหลัก
แต่คนแซ่อวี๋นี้ต่างออกไป ทุกๆ กระบวนท่าของเขาดูเหมือนจะผ่านการเรียนรู้และฝึกฝนมา เขาจะต้องได้รับการสอนจากอาจารย์ที่มีชื่อเสียงแน่ๆ มิฉะนั้นก็คงจะทำแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
“บิดาของข้าเป็นแม่ทัพเล็กแห่งกองทัพเรือตงอัน แต่…เขาตายไปแล้ว วิชาพวกนี้เป็นมรดกตกทอดของครอบครัว ดังนั้นคนที่จะเก่งเท่าข้านั้นมีน้อยมาก!” อวี๋เซียนเอ่ยอย่างสบายๆ
แม้จะบอกว่าเป็นแม่ทัพเล็กแต่ก็ไม่ได้นับว่าเล็กมาก
ตอนที่ท่านพ่อท่านแม่ของนางให้กำเนิดนาง พวกเขาก็คิดว่าจะเลี้ยงดูให้นางเป็นสาวใหญ่ที่ไม่แต่งงาน ทั้งยังตั้งชื่อที่เหมือนเทพเซียนให้กับนางอีก แค่นางตัวสูงกว่าเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ตั้งแต่ยังเด็ก ไม่ว่านางเดินไปที่ไหนก็ต้องถูกคนชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์
มันทำให้นางไม่พอใจมาก
ผู้หญิงจะตัวสูงหน่อยไม่ได้หรือ
ผู้หญิงรักการชกต่อยไม่ได้หรือ
นางจึงได้อ้อนวอนบิดามารดาให้พวกเขายอมให้นางแต่งตัวเป็นผู้ชายและเรียนเรื่องหมัดมวยไปเสียเลยอย่างเปิดเผย หากใครกล้าว่านาง นางก็จะต่อยคนคนนั้นเสีย ต่อยไปครั้งหนึ่งแล้วยังไม่ฟัง ก็ต่อยเข้าหลายๆ ครั้ง คนพวกนั้นก็ทำตัวดีไปเอง!
ตอนที่บิดามารดาของนางยังมีชีวิตอยู่นางก็เป็นอันธพาลของแถบนั้น พวกเด็กผู้หญิงที่นั่นต่างก็ร้องตะโกนว่า หากพวกนางโตแล้วจะแต่งงานกับนาง นางเป็นเหมือนเทพผู้พิทักษ์ของเด็กหญิงเหล่
