องเซี่ยเฉียวร้ายกาจเกินไป นางก็คงจะคิดว่าคนที่ยิ่งอยู่ยิ่งกล้าหาญขึ้นผู้นี้เป็นผู้ชายคนหนึ่งจริงๆ
ไม่นานนักพระอาทิตย์ก็ตกดิน
คนผู้นั้นเงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่กำลังลับฟ้า จากนั้นก็ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลงก้าวฉับๆ ไปข้างหน้าในความมืด
นางเดินไปร้อยก้าวตามคำบอกของเซี่ยเฉียว จากนั้นนางก็ชนกับใครบางคนเข้าจริงๆ นางลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และเดินตามคนผู้นั้นต่อไป
เซี่ยเฉียวเดินตามมาด้านหลังอย่างช้าๆ
คนผู้นั้นเดินต่อไปเรื่อยๆ…
ในที่สุดเซี่ยเฉียวก็พบว่าตรงนั้นเป็นบริเวณบ้านของตระกูลหลิน
อีกไม่กี่ก้าวก็จะเห็นประตูของตระกูลหลินแล้ว!
และในเวลานี้ตรงหน้าประตูบ้านก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังอยู่ ข้างนอกมีชายผู้หนึ่งกำลังยืนชี้หน้าหลินหยาเซียงพลางส่งเสียง ‘ถุย’ ออกมา “เจ้าหาว่าข้าจับก้นของเจ้า? ไม่ดูตัวเองหน่อยหรือว่าคู่ควรไหม หมอตำแยที่ขายไม่ออกอย่างเจ้ายังสู้ผู้หญิงในซ่องพวกนั้นไม่ได้เลย!”
“เจ้าจะให้ข้าไปวันนี้ก็ได้ ค่าจ้างที่ตกลงกันไว้ก็ต้องจ่ายมา ไม่เช่นนั้นข้าจะพังประตูบ้านเจ้า!”
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว
หลินหยาเซียงท่าทางโกรธเคือง นางนึกไม่ถึงอาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ที่นางหามาได้จะเป็นคนแบบนี้!
แต่คนผู้นี้ดันรู้วรยุทธ เมื่อครู่ตอนที่เขาอยู่ข้างในก็เตะชั้นวางยาจนล้มไปแล้ว หากตอนนี้เขาลงไม้ลงมือขึ้นมาจริงๆ คนที่จะเสียเปรียบก็คือนาง ยิ่งไปกว่านั้นน้องเขยของนางต่างก็ติดตามท่านพ่อออกไปดูคนป่วยกันทั้งหมด ใน
