เสียใจแล้ว
สายตาที่หลูซื่อมองเซี่ยหนิวซานในเวลานี้แสดงออกถึงความไม่พอใจเล็กน้อย แต่นางกลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เซี่ยหนิวซานมองไม่เห็นความน่าสงสารของนาง เขานั่งลงดื่มชาสมุนไพรลงไปหลายอึกทันที จากนั้นก็หันไปพูดกับเซี่ยเฉียว “นังหนู นี่ไงแม่นางที่มาจากหอโคมเขียวที่ข้าบอก”
เซี่ยเฉียวไม่ได้มองให้ดีก็ตอบรับอย่างเฉยเมย
หลูซื่อรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
นางเป็นสามีภรรยากับเซี่ยหนิวซานมาหลายปี ย่อมรู้ดีว่าเซี่ยหนิวซานชอบผู้หญิงแบบไหน!
ผู้หญิงที่นุ่มนวลอ่อนโยนเช่นนี้ได้ใจเขาที่สุด!
นี่คือผู้หญิงที่เซี่ยหนิวซานหามาใหม่? ทั้งยังมาจากหอโคมเขียวด้วย? แต่ก่อนหน้านี้เซี่ยหนิวซานไม่ใช่คนที่จะไปหอโคมเขียวซี้ซั้วนี่…
“นางบอกว่าเงินห้าสิบตำลึงนั้นถูกโจรขโมยไปแล้ว นางไม่มีที่ไป ข้าถามนาง นางก็บอกว่ายินดีที่จะมาอยู่ที่บ้านเรา ข้าก็เลยพานางกลับมาด้วย นางร้องเพลงได้ไม่เลวเลย เจ้าว่างๆ เมื่อไรก็เรียกให้นางไปร้องเพลงให้ฟังสักสองสามเพลงถือเสียว่าเป็นความบันเทิงยามว่าง เดือนหนึ่งก็ให้นางสักสองตำลึงก็พอแล้ว!” เซี่ยหนิวซานเอ่ย
แต่เมื่อเซี่ยหนิวซานพูดออกมาเช่นนี้ หญิงสาวผู้นั้นก็ตกตะลึงไปทันที
เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ
“ท่านพ่อ ท่านหมายความว่า ให้คนผู้นี้หางานทำในบ้านเรา” เซี่ยเฉียวถาม
“ถูกต้อง” เซี่ยหนิวซานพยักหน้า
“อ้อ หากอย่างนั้นก็ให้พ่อบ้านไปจัดการ แต่ทุกคนในบ้านเราจะต้องทำสัญญาตลอดชีวิต ท่านได้พูดกับแม่นางคนนี้ให้ชัดเ
