จนแล้วหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก
มีบ้างที่บ่าวรับใช้ในบ้านของนางจะทำสัญญาชั่วคราว สามปีห้าปีแปดปีก็มี แต่ก็ค่อนข้างน้อย
ซึ่งบ่าวรับใช้พวกนั้นโดยทั่วไปแล้วพวกที่มีอายุมากหน่อยจะมีทักษะความชำนาญ
ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นสัญญาตลอดชีวิต
ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่ละบ้านล้วนแต่เป็นเช่นนี้ ถ้าหากในจวนมีคนที่สัญญาชั่วคราวมากเกินไป ตระกูลเซี่ยก็จะเหมือนกับถึงเก็บน้ำที่มีรูรั่วใหญ่ๆ เรื่องอะไรก็เก็บไว้ไม่ได้
ยุคสมัยเป็นเช่นนี้ เซี่ยเฉียวเองก็ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรด้วยตัวเองได้
เซี่ยหนิวซานไม่ได้คิดถึงเรื่องทำสัญญานี้เลย เวลานี้เขาจึงได้หันไปมองแม่นางคนนั้น “กว่าเจ้าจะไถ่ตัวกลับมาเป็นสามัญชนคนธรรมาเหมือนเดิมได้ ข้าว่าช่างมันดีกว่า เจ้าลองไปคิดหาวิธีอื่น บ้านข้าคงไม่ต้องการเจ้า”
เซี่ยหนิวซานยังรู้จักดีชั่ว
คำว่าสามัญชนกับชนชั้นต่ำสองคำนี้แตกต่างกันมาก หากนางทำสัญญาตลอดชีวิตไปแล้วก็เท่ากับว่าเขาปล่อยให้แม่นางน้อยคนนี้เดินเข้ากองไฟอีกแห่งก็เท่านั้น
เขาไม่ทำเรื่องไร้คุณธรรมเช่นนี้หรอก
หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่นางกลับคุกเข่าลงทันที “บ่าวไม่มีที่ไป ข้ายินดีที่จะอยู่ในจวนเพื่อปรนนิบัตินายท่าน!”
เซี่ยเฉียวคลายคิ้วที่ขมวดมุ่นลงทันที
นอกจากจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คนทั่วไปก็จะไม่ยอมเป็นทาสง่ายๆ เพราะนึกถึงลูกหลานรุ่นหลัง
ส่วนหญิงสาวตรงหน้านี้น่ะหรือจะไม่มีทางอื่นให้ไปอีกแล้ว นางกลับจะเข้ามาอยู่ใน
