จวนให้ได้ เกรงว่านางคงจะมีแผนอย่างอื่นแล้ว
เซี่ยหนิวซานและเซี่ยเฉียวยังไม่ได้ทันได้เอ่ยปาก หลูซื่อก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป นางชี้ไปที่แม่นางผู้นั้น “เจ้าเป็นปีศาจร้ายจากไหนคิดจะมาหลอกนายท่าน อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าในหัวของเจ้ามีแผนอะไรอยู่ คงจะเห็นว่าบ้านนี้ไม่มีนายหญิงสินะ! คนที่มาจากหอโคมเขียวอย่างเจ้าคู่ควรหรือ!”
“…” เซี่ยเฉียวถึงกับอึ้งงันไป
หลูซื่ออดไม่ได้จริงๆ
หากหญิงผู้นี้เป็นชนชั้นต่ำจริงๆ ต่อให้ต่อไปภายหน้านางจะเป็นอนุภรรยาก็ตาม นางก็ไม่สามารถที่จะเป็นภรรยาเอกและเป็นนายหญิงขุนนางที่ออกหน้าออกตาได้
นางจิ้งจอกเช่นนี้แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร ไม่รู้จะทำลายบ้านนี้อย่างไร ขับไล่ออกไปเลยดีกว่า!
แต่เมื่อนางแผดเสียงออกแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองยุ่งเรื่องชาวบ้านเข้าให้แล้ว
ตอนนี้นางมีสิทธิที่จะวุ่นวายเรื่องราวในบ้านตระกูลเซี่ยเสียที่ไหน
นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไปชั่วขณะพลางมองเซี่ยหนิวซานอย่างน่าสงสาร “ใครๆ ก็ว่ากันว่าเป็นสามีภรรยากันแล้วก็นับว่ามีบุญคุณกันตลอดไป ข้ารู้แล้วว่าเมื่อก่อนข้าทำผิดไป ตอนนี้ข้าก็สำนึกเสียใจแล้ว หนิวซาน หากเจ้าตกลง ต่อไปข้า…จะอยู่กับท่านดีๆ จะไม่ลำเอียงเข้าข้างลูกของข้าอีก ข้าจะดีต่อลูกๆ ของท่าน จะไม่ใช้เงินมั่วๆ อีกแล้ว…”
