ย่ว์กำหมัดแน่น
“ข้าไม่เป็นอนุ!” นางพ่นคำพูดออกมาในที่สุด
พ่อบ้านใหญ่ยิ้ม “แม่นางคิดให้ดีๆ ก่อนหน้านี้เจ้าถูกไล่ออกมาจากสำนักศึกษา ชื่อเสียงของเจ้าก็ฉาวโฉ่แล้ว ต่อให้เจ้าพยายามไต่เต้าพวกขุนนางแค่ไหน อย่างมากก็เป็นได้แค่อนุเท่านั้น เวินหลันเฉิงนี้มีทั้งความรู้ความสามารถและบุคลิกลักษณะที่ดี ที่สำคัญที่สุดก็คือเขายังอายุน้อยและตอนนี้ก็ยังไม่มีคนข้างกาย เขาโดดเด่นกว่าใครๆ ทั้งนั้นนะ”
“หากเจ้าไม่ยินดี…เจ้าก็คงอยู่ในเมืองหลวงนี้ไม่ได้แล้วล่ะ” พ่อบ้านใหญ่เอ่ย
เผยหว่านเย่ว์ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
ทำไมชีวิตของนางจึงช่างยากเย็นแสนเข็นนัก?
นางไม่ได้รับความเป็นธรรมมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เมื่อนางมาถึงเมืองหลวงก็มาถูกคนอื่นรังแกอีก
ตอนนี้นางก็รู้ดีว่าตนเองไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ตระกูลเซี่ยไม่ยอมรับนาง แต่ใต้เท้าเซี่ยไม่ค่อยสนใจอะไรจึงไม่ได้ขับไล่นางและมารดาออกไป แต่ตอนนี้…
หากนางล่วงเกินคนผู้นี้ เกรงว่าคงจะไม่ใช่แค่ถูกขับไล่ออกจากเมืองหลวงเป็นแน่…
เผยหว่านเย่ว์รู้จักประเมินสถานการณ์ “ตกลง ข้าจะไปเป็นอนุภรรยา”
“พรุ่งนี้ข้าจะให้คนเอายาทาไปส่งให้เจ้า การเป็นอนุภรรยานี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือใบหน้า หากแม่นางเสียโฉมก็จะไม่มีประโยชน์เลย”
เมื่อพูดจบเผยหว่านเย่ว์ก็จากไป
