ร้ายแรง แค่บาดเจ็บภายนอกเท่านั้น
เพียงแต่เสานั้นไม่ได้ราบเรียบ เมื่อศีรษะของนางกระแทกเข้าไปก็จะเหลือแผลเป็นไว้ได้
“ท่านลุงเซี่ย แม่นางคนนั้นเป็นใครกันแน่” เวินหลันเฉิงรู้สึกไร้เรี่ยวแรง สายตาครุ่นคิดลึกซึ้ง
“เป็นลูกติดของหลูซื่อที่หย่ากับข้าไปแล้ว” เซี่ยหนิวซานไม่สบอารมณ์
“ผู้น้อยเห็นว่าท่านชอบใจนางเอามากๆ มีเหตุผลอันใดหรือ” เวินหลันเฉิงเอ่ยถาม
เซี่ยหนิวซานบอกเล่าเรื่องราวที่เผยหว่านเย่ว์ขโมยของและวางแผนทำร้ายเซี่ยเฉียวให้เขาฟังโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
เวินหลันเฉิงตกใจอย่างยิ่ง นึกไม่ถึงว่าหญิงสาวที่อายุน้อยขนาดนี้จะมีจิตใจคับแคบได้ขนาดนี้
นางไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเซี่ยเลยแม้แต่น้อย แต่ตระกูลเซี่ยก็ยังยินดีที่จะส่งเสียให้นางเรียนหนังสือ นั่นก็นับเป็นบุญคุณใหญ่หลวงแล้ว แต่นางกลับโลภมากไม่รู้จักพอ
“เรื่องวันนี้ข้าเสียมารยาทไปเล็กน้อยจริงๆ แม่นางผู้นี้ก็กระแทกเสาเข้าอย่างรุนแรง ข้างนอกจะต้องมีคนไม่น้อยที่พูดว่าพวกท่านกับข้าบีบบังคับนาง ใต้เท้าเซี่ยน้อยตอนนี้กำลังเป็นที่โปรดปรานของรัชทายาท พ่อลูกก็เหมือนคนคนเดียวกัน…”
“ข้าเกรงว่าจะมีคนพุ่งเป้าเล่นงานท่านด้วยสาเหตุนี้ และยื่นฎีกาฟ้องร้องท่าน พอถึงตอนนั้นท่านก็อาจจะถูกคนอื่นลากลงมาจากตำแหน่งที่เพิ่งได้มาก็เป็นได้…”
เวินหลันเฉิงคิดอย่างรอบคอบ เมื่อเขามองไปที่เผยหว่านเย่ว์ คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดมุ่นขึ้น
“ข้ากลัวที่ไหน! ก็แค่ตำแหน่
