ของนางอยู่ดีมีสุขจนเบื่อแล้วใช่ไหม!
“ไม่ใช่อย่างนั้น! ข้าแค่ไปฟังเพลงหรอก” เซี่ยหนิวซานยังคงสงบนิ่งอยู่ “ผู้หญิงคนนั้นหน้าคล้ายสะใภ้หลิน แล้วข้าจะปล่อยให้นางถูกย่ำยีอยู่ในที่แบบนั้นได้อย่างไร เจ้าว่าไหม”
เซี่ยเฉียวแค่นเสียงเยาะ
“ข้าใช้เงินหมดไปแล้ว แต่นังหนูรองก็กอดเงินไว้ไม่ยอมปล่อยเลย ข้าพูดดีก็แล้วพูดไม่ดีก็แล้ว นางก็ยังไม่ยอมให้เงินเข้า เงินพวกนั้นก็เป็นเงินที่ข้าหามาเองด้วยส่วนหนึ่งนะ!” เซี่ยหนิวซานนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็โมโหมาก
“ดังนั้น…ตอนที่ท่านอยู่ที่บ้านก็ยังรังแกน้องสาวของข้า” เซี่ยเฉียวเอ่ยเรียบๆ
แววตาที่นางใช้มองเซี่ยหนิวซานก็เย็นเยียบ
เซี่ยหนิวซานใจเต้นกระตุกขึ้นมาทันที “ไม่ใช่อย่างนั้น! นั่นก็เป็นลูกของข้า ข้าจะทำอะไรนางได้เล่า!”
“ที่บ้านก็มีข้าวมีอาหารให้กินอยู่แล้ว การติดต่อคบค้าสมาคมกับคนอื่นก็มีพ่อบ้านคอยดูแลจัดการให้ ในเมื่อท่านใช้เงินเดือนหมดไปแล้ว เช่นนั้นก็รอเดือนหน้าค่อยว่ากันใหม่ ลูกเองก็คิดว่ากฎที่ซีเอ๋อร์ตั้งไว้ดีอยู่แล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยก่อนจะครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วเอ่ย “แม่นางที่ท่านพูดถึงอยู่ที่ไหนหรือ หรือว่าอยู่ในบ้านนี้”
“จะให้อยู่ที่บ้านทำไม” ไถ่ตัวนางแล้วข้าก็ให้เงินนางไปห้าสิบตำลึง ให้นางไปใช้ชีวิตของตัวเอง” เซี่ยหนิวซานท่าทางจริงจังมาก
เซี่ยเฉียวก็เชื่อว่าเขาไถ่ตัวหญิงผู้นั้นโดยไม่ได้มีความคิดจิตใจที่สกปรก
