ี่ยเฉียวเอ่ย
พอถึงเทศกาลเชงเม้ง วิญญาณก็จะออกมาเต็มถนนไปหมดอีกครั้ง
แต่คราวนี้นางอยู่ในสภาพที่ดีกว่าช่วงเทศกาลส่งเสื้อกันหนาวมาก และความเป็นไปได้ที่จะนางจะถูกวิญญาณเข้าสิงก็จะน้อยลงไปมาก
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น นางก็ยังยุ่งมากอยู่ดี
นางยังต้องส่งวิญญาณจำนวนมากไปเกิดใหม่ฃ
นอกจากนี้ยังมีที่สำนักศึกษาอีก นางไม่รู้ว่าตอนนี้ฉินหลิวและพวกฟังมู่เสวี่ยเรียนกันเป็นอย่างไรบ้างแล้ว
เซี่ยเฉียวมีหลายสิ่งที่ปล่อยวางไม่ได้ นางจึงไม่สามารถอยู่ที่อำเภอสวินเพื่อพักผ่อนได้อย่างแน่นอน
ที่สุสานตระกูลหลี่นี้ไม่จำเป็นต้องมีนางก็ได้แล้ว
วันนั้นเองเซี่ยเฉียวก็ส่งมอบพวกสัตว์เลี้ยงให้ราชครูหลี่ผู้เฒ่าจัดการต่อไป จากนั้นนางจึงนั่งรถม้ากลับ
ระหว่างทางกลับเซี่ยเฉียวอยู่ในรถม้าเกือบจะตลอดเวลา นางอ่านหนังสือและวาดยันต์ ซึ่งผ่อนคลายกว่าตอนที่นางเดินทางมามาก
ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ วิญญาณที่ถูกระเบิดตายที่มักจะพูดพล่ามและช่วยนางมองทางอยู่ตลอดเวลาตอนนี้กลับเงียบและไม่กล้าส่งเสียงใดๆ
“ทำไมเจ้าไม่พูดล่ะ” เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าวิญญาณตนนี้ช่วยนางไว้ไม่น้อย ดังนั้นแม้ว่าเขาจะน่าเกลียด แต่นางก็สามารถบังคับตัวเองให้มองเขาได้แล้วในตอนนี้
วิญญาณที่ตายเพราะระเบิดอึกอักลังเล “คือว่า…เขาไม่อยากได้กระบี่บินแล้ว ขอคืนได้ไหม”
“ทำไมเล่า” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว “หรือว่าข้าแกะสลักตรงไหนไม่ดี”
“ไม่ใช่ๆ!” วิญญาณรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธทันที “
