จ้าตายแน่ เทพเซียนที่ไหนก็ช่วยเจ้าไม่ได้! ไม่ว่าเจ้าเห็นอะไรก็ต้องกัดฟันอดทนไว้ เด็กน้อย เจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวเอง เจ้าทำได้แน่” เซี่ยเฉียวพูดคำต่อคำอย่างจริงจัง เต็มไปด้วยความแน่วแน่
อันที่จริง…หากเขาหมดสติไปก็ไม่มีอะไรน่ากลัว แม้จะจับวิญญาณไม่ได้ แต่นางก็ยังสามารถช่วยเขากลับมาได้อยู่ดี
แต่ถ้านางไม่พูดอย่างนี้ก็กลัวว่าหลี่ชิงอวี๋จะไม่ใส่ใจ
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่เขาเป็นลมไปแล้ว มันก็จะทำให้นางต้องลำบากเล็กน้อย ไม่เพียงแต่นางจะต้องจัดการกับวิญญาณ แต่ยังต้องช่วยหลี่ชิงอวี๋อีกด้วย และนางทำทั้งสองอย่างพร้อมกันไม่ได้
หลี่ชิงอวี๋กลืนน้ำลายพลางพยักหน้าอย่างหนักแน่น
เขาทำได้!
“เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะเปิดแท่นพิธีและเริ่มเปิดให้ค่ายกลทำงานแล้ว! พวกเจ้าก็ไปยืนตามตำแหน่งที่ข้าเพิ่งจัดไว้ให้เมื่อครู่นี้”
พวกเขาอยู่ในตำแหน่งเจ็ดดาว มีเพียงหลี่ชิงอวี๋คนเดียวเท่านั้นที่แตกต่างออกไป
เขาเป็นเหยื่อล่อใช้จับวิญญาณ
หลี่ชิงอวี๋ยืนตรงตำแหน่งพิฆาต เซี่ยเฉียวหยิบดาบขึ้นมาและวาดลงบนมือเขาอย่างไม่เกรงใจ ในวินาทีต่อมาเลือดสดๆ ก็ไหลออกมา
จากนั้นเซี่ยเฉียวก็เปิดแท่นบูชาและเริ่มการเปิดค่ายกล นางก้าวไปตามตำแหน่งกระบี่เจ็ดดาว กระบี่ไม้ท้อที่อยู่ในมือชี้ไปยังที่ทิศของดวงดาวและดวงจันทร์พลางพึมพำกับตัวเอง
หลี่ชิงอวี๋ไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน
นางไม่เหมือนกับพวกนักพรตต้มตุ๋นข้างถนนพวกนั้น ปรมาจารย์โม่ในเวลานี้ราวกับเซียน
