คนหนึ่งกระนั้น การก้าวเท้าที่แปลกประหลาดของนางดูพิเศษมากจนให้คนมองรู้สึกตกอยู่ในภวังค์
จ้าวเสวียนจิ่งกลับมองเห็น…ฉากที่เซี่ยเฉียวรำกระบี่ในสำนักศึกษาขึ้นมารางๆ
เพียงแต่ตอนนี้นางดูมีความต่อเนื่องและเป็นธรรมชาติมากขึ้น ท่าทางก็แข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย
เซี่ยเฉียวสามารถ…ผสมผสานสองสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าด้วยกันได้อย่างแท้จริง และนำมันมาใช้ได้อย่างง่ายดาย
เมื่อค่ายกลเริ่มทำงาน บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไปทันที
หลี่ชิงอวี๋ใจเต้นกระตุกทันที
เขารู้สึกว่าที่อะไรกรอบแกรบอยู่ที่บริเวณเท้า จู่ๆ เขาก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาทันที และพยายามเรียกความกล้าก้มลงไปมอง จากนั้นเขาจึงได้เห็น…มือข้างหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากพื้น!
“แค่แขนขาด ขาขาดเท่านั้น ไม่เป็นไรๆ…”หลี่ชิงอวี๋กุมหน้าอกตนเองพลางพึมพำ
คนที่ไม่รู้อาจจะนึกว่าเขาร่ายคาถาเป็นแล้ว
กร๊อบ!
เสียงดังขึ้นอีก
หลี่ชิงอวี๋เห็นด้วยตาของเขาเองว่ามีอะไรบางอย่างลอยออกมาจากพระพุทธรูปสิบแปดองค์นั้น!
แม่เอ๊ย…
ศีรษะของหลี่ชิงอวี๋แทบจะระเบิดออกมาแล้ว และการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ รอบตัวเขาในขณะนี้อาจทำให้เขาตกใจกลัวจนวิญญาณหลุดได้เลย!
“ป ป…ปรมาจารย์!” หลี่ชิงอวี๋พูดตะกุกตะกักและมองไปทางเซี่ยเฉียวราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาเห็นก็คือปรมาจารย์โม่ที่มีใบหน้าสงบนิ่งกำลังเหลือบมองเขาด้วยสีหน้าลึกลับสูงส่ง จากนั้นก็เอ่ยเรียบๆ ว่า “เจ้ายังเด็กจริงๆ ไม่สามารถทนอะไร
