นคนของราชวงศ์แล้ว ถึงตอนนั้นใครจะกล้าว่าข้าอีก!” ผังหานเวยแค่นเสียง
นางรู้ดีว่าตนเองต้องการอะไร
สิ่งที่นางมีก็คือเงินทอง ด้วยเงินทองนี้ต่อไปจ้าวซวีจือก็จะต้องดีกับนาง!
ต่อไปหากนางมีลูกชายลูกสาว พวกเขาก็ล้วนเป็นสายเลือดตระกูลจ้าว ชื่อของนางก็คงสามารถอยู่ในผังตระกูลได้แล้ว?
ต้นไม้ใหญ่เช่นราชวงศ์นี้คนอื่นก็ปีนขึ้นไปไม่ได้!
ผู้ดูแลเหล่านั้นถูกคำพูดของนางโบยตีจนพูดไม่ออก ในใจเจ็บปวดเย็นชาไปหมด
เดิมทีพวกเขาก็สงสัยในตัวนางอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งมีใจเป็นอื่นเข้าไปใหญ่
นางคิดจะมอบทรัพย์สินอันมหาศาลของตระกูลไป๋ให้คนอื่น?
ทรัพย์สินพวกนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาช่วยกันหามาจากการทำงานหนัก!
เหล่าผู้ดูแลมีความเห็นตรงกันโดยไม่ต้องพูดออกมา หลังจากที่พวกเขากลับไปแล้วก็มีความเคลื่อนไหวใหญ่โตทันที
ผังหานเวยไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการทำกิจการนัก และตอนนี้ก็มีคนคืนสินค้าเยอะมาก มีเอกสารสัญญามากมายที่ผังหานเวยจะต้องดู อะไรที่พวกผู้ดูแลนำมาให้ผังหานเวยดูนางก็มองไม่ออกว่ามีปัญหาอะไร จึงประทับตราไปทั้งหมด
ภายในเวลาไม่กี่วันทรัพย์สินของตระกูลไป๋ก็หายไปแล้วครึ่งหนึ่ง
กิจการครึ่งหนึ่งถูกผู้ดูแลยึดไปเสียดื้อๆ เดิมทีผู้ดูแลเหล่านี้ก็เป็นเพียงลูกจ้าง ไม่ใช่ทาสบ่าวรับใช้ในบ้าน เมื่อตอนนี้พวกเขาโกรธขึ้นมา จึงไม่เกรงใจผังหานเวยอีก
ผังหานเวยรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เมื่อได้รู้ว่าร้านค้าหลายแห่งถูกเปลี่ยนมือนางก็อึ้งไปทันที
แต่ไหนเลยนางจะ
