“…” มือที่ยกถ้วยน้ำชาของจ้าวซวีจือสั่นเล็กน้อย เขาส่ายศีรษะ “ไม่ใช่ บิดาของข้าคือหนิงเป่ยอ๋อง”
“หนิงเป่ยอ๋องหรือ” ผังหานเวยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นางนึกว่าอำเภอสวินนี้จะมีองค์ชายอยู่เต็มไปหมดเสียอีก
นางนึกไปว่ารัชทายาทก็มา องค์ชายสี่ก็มา นึกไม่ถึงว่าเขาจะเป็นแค่ลูกชายของท่านอ๋องเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม ท่านอ๋องก็ดีมากแล้ว ก่อนหน้านี้นางยังเป็นแค่ลูกอนุไร้ที่พึ่งพาอยู่เลย
“บิดามารดาของข้าไม่อยู่แล้ว ตอนนนี้ข้าก็เป็นนายของตระกูลไป๋ เรื่องการแต่งงานของข้าไม่มีใครสามารถจัดการได้ ดังนั้นจึงต้องแล้วแต่ความประสงค์ของข้า ปรมาจารย์โม่บอกว่า ตระกูลของเราไม่ควรทำเครื่องหอมส่งราชสำนักแล้ว ข้าก็รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้น แต่ถ้าหากแต่งกับท่านแล้ว ท่านจะช่วยข้าใช่หรือไม่ เพราะถึงอย่างไรต่อไปของในอนาคตต้องมอบให้ลูกๆ ยิ่งหาได้มากก็ยิ่งดี” เวลานี้ผังหานเวยคิดอย่างเป็นขั้นเป็นตอนชัดเจน
นางชอบรัชทายาทเพราะเขาหน้าตาดี ถือว่าเป็นรักแรกพบจริงๆ
แต่รัชทายาทไม่ได้ชอบนาง นางเองก็รู้ว่าสถานะของนางไม่สูงส่ง จะมีก็แต่เงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
บัดนี้รัชทายาทก็ไม่สนใจเงินนั้นของนาง เช่นนั้นนางก็เท่ากับหมดโอกาสแล้ว
ตอนนี้จู่ๆ ท่านอ๋องก็ปรากฏตัวขึ้น…ทั้งยังแสดงความปรารถนาดีต่อนางก่อน ดังนั้นนางจะต้องบินขึ้นไปเกาะกิ่งไม้นี้แน่
ราชวงศ์เลยนี่ เมื่อก่อนนางหรือจะกล้าคิด?
“ข้าสามารถขอความช่วยเหลือจากองค์ชายสี่ได้ขอแต่ให้มีเงินมาก
