่ 594 ส่งของหมั้น
จ้าวซวีจือมีสีหน้าใจดี ท่าทางเช่นนั้นของเขายังค่อนข้างหลอกคนได้ดี
ส่วนผังหายเวยก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้ “ท่านหมายความว่า…ปรมาจารย์โม่เป็น เป็น…อนุหรือไม่ก็คนรักขอรัชทายาท?!”
ไม่น่าเป็นไปได้หรอก?!
แม้ว่านางเกรี้ยวกราดใส่ปรมาจารย์โม่ไปคำหนึ่งก่อนหน้านี้ แต่นั่นเป็นแค่อารมณ์โกรธที่พาไป!
นั่นมันน่ากลัวมาก ปรมาจารย์นั้นอายุตั้งสามสี่สิบปีแล้ว รัชทายาทเพิ่งจะอายุแค่ยี่สิบต้นๆ ทั้งสองคนอายุห่างกันตั้งหลายปีนะ!
ผังหานเวยเหลือบมองจ้าวซวีจือด้วยความตกใจ นางรู้สึกว่าเรื่องนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องจริง
นางเคยพูดคุยกับปรมาจารย์โม่มาก่อน นางเป็นคนเย็นชาจริงๆ ยามพูดจากับนางก็รุนแรงและตรงไปตรงมา แต่ไม่ได้ดูเหมือนนางจะเป็นคนที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวเช่นนั้น ทั้งยังดูเป็นคนค่อนข้างจริงจังด้วยซ้ำ
“ข้าเองก็แปลกใจกับเรื่องนี้เหมือนกัน จึงได้ส่งจดหมายกลับไปเมืองหลวงแล้ว อีกไม่นานฮ่องเต้ก็คงทราบเรื่องนี้” จ้าวซวีจือแย้มยิ้ม “แม่นางผัง มือขวาของรัชทายาทใช้การไม่ได้แล้ว คนอย่างเขาต่อไปจะต้องขึ้นครองบัลลังก์ไม่ได้แน่ๆ ข้ารู้ว่าแม่นางผังอยากจะมีที่พึ่งสักคน เจ้าคิดว่าข้าเป็นอย่างไรบ้าง”
จ้าวซวีจือตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง
หากจะว่าไปแล้ว ผังหานเวยผู้นี้ก็ไม่ได้ดูขี้เหร่อะไร
เขาพาคนอย่างนางกลับไปเป็นอนุก็นับว่าไม่เลวแล้ว
ผังหายเวยเหนียมอายเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม “ท่านคือองค์ชายสี่ใช่หรือไม่”
