ดีเหมือนกัน
กลับกลายเป็นว่าเขาออกตัวไม่ดี แต่รัชทายาทกลับจัดการเรื่องนี้ได้อย่างราบรื่นไปเสีย
ความแตกต่างระหว่างเขากับรัชทายาทมากมายขนาดนั้นเลยหรือ!
“แม่นางผังผู้นั้นถูกตบปากยี่สิบทีต่อหน้าธารกำนัลจนหน้าบวมไปหมด นางร้องไห้อย่างหนัก ทั้งยังถูกคนอื่นชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์…” ผู้คุ้มกันของจ้าวซวีจือเอ่ยรายงานตรงหน้าเตียงของเขาอย่างระมัดระวัง
ผู้คุ้มกันก็รู้สึกจนปัญญาเช่นกัน
คุณชายใหญ่ถึงกับใช้ให้เขาไปสืบการเคลื่อนไหวของรัชทายาท
เขาจะกล้าที่ไหน
ดังนั้นเขาจึงทำได้แต่อยู่ให้ห่างหน่อย และคอยสังเกตคนรอบข้างของพระองค์เท่านั้น
“ข้าได้ยินมาว่ารัชทายาทปฏิบัติกับปรมาจารย์โม่พิเศษกว่าคนอื่น เจ้าคอยติดตามมานานขนาดนี้ เห็นอะไรบ้างหรือไม่” จ้าวซวีจือเอ่ยถามอีก
ผู้คุ้มกันงุนงงเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้า “ไม่มีขอรับ”
สายตาที่รัชทายาทมองดูปรมาจารย์โม่นั้นดูเหมือนจะผ่อนคลายปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ แต่ทั้งสองก็ไม่ได้ทำอะไรที่เกินเลย
อีกอย่าง ก่อนหน้านี้หากพวกเขาไม่ได้ยันต์สีเหลืองของปรมาจารย์โม่ช่วยไว้ก็คงจะรอดยาก
ในใจของผู้คุ้มกันคนนี้รู้สึกสับสนมาก
“ผังหานเวยนั่นมีทรัพย์สมบัติมากมายนับไม่ถ้วน รัชทายาทไม่แม้แต่จะมองนางด้วยซ้ำ เขาจะต้องมีคนที่อยู่ในใจแล้วแน่ๆ แต่รอบกายเขาก็ไม่มีผู้หญิงคนอื่น ดังนั้น…จะมีใครได้อีกนอกจากปรมาจารย์โม่?” จ้าวซวีจือยิ้มเยาะ
————————————-
[1] อายตนะ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ
