นั้นสำหรับไป๋ชิ่นเซียงแล้วมันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตมนุษย์ ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาเล่นลิ้นได้ ในเมื่อเจ้าไม่ให้ความร่วมมือ หากอย่างนั้น…มาเอาตัวออกไป!” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยทันที หลังจากพูดจบเขามองไปที่ผู้คนรอบกายไป๋ชิ่นเซียง “หากไป่ชิ่นเซียงเป็นฆาตกร บ่าวรับใช้อย่างพวกเจ้าก็จะต้องเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด และมีโทษประหารชีวิตเช่นเดียวกัน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็มีคนสองคนหน้าซีดทันที
ตึง เสียงคุกเข่าดังขึ้น
“ใต้เท้าได้โปรดไตร่ตรองด้วย ฮูหยินของเราไม่ได้ฆ่าคนจริงๆ นางก็แค่…มีความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยากับพวกเขาเท่านั้น!” หญิงรับใช้สูงวัยที่อยู่ข้างๆ รีบตะโกนขึ้นมาทันที
นางรู้ว่าศาลตัดสินคดีนั้นร้ายกาจเพียงใด
ได้ยินมาว่าคนที่เข้าไปแล้วจะไม่มีวันได้ออกมาอีก!
ไป๋ชิ่นเซียงทรงตัวไม่อยู่ ถ้วยน้ำชาในมือของนางกระแทกเข้ากับหน้าผากของบ่าวหญิงชราทันที “ขยะ ข้าจะเก็บเจ้าไว้ทำไมเนี่ย”
“ฮูหยินไป๋ เจ้ายังไม่ยอมพูดอีกหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยเรียบเรื่อย
ไป๋ชิ่นเซียงมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ยอมเปิดปากพูดในที่สุด “ใช่ ข้ามีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับคนทั้งสามนี้”
หลังจากที่นางพูดจบเปลือกตาของนางก็สั่นเล็กน้อย นัยน์ตาแดงก่ำ
“เล่ามาให้ละเอียด” เซี่ยผิงกั่งทำไม่รู้ไม่ชี้ เขากลับไม่อ่อนข้อให้ไป๋ชิ่นเซียงเลยสักนิดเมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของนาง
มีคนหยิบพู่กันและกระดาษแล้วบันทึกทุกคำที่ไป๋ชิ่นเซีย
