ังรู้สึกหวาดผวาอยู่ในใจ ทั้งๆ ที่พวกเขาไม่ได้เห็นวิญญาณอะไรในวัดนั้นเลย แต่บรรยากาศที่พวกเขาสัมผัสบรรยากาศนั้นได้เต็มๆ ไหนเลยจะกล้ากลับไปที่นั่นอีก
แค่คิดก็ยังไม่กล้า
สีหน้าจ้าวซวีจือนั้นดูไม่ค่อยดี “จะไปได้อย่างไร สภาพข้าตอนนี้ยังจะไปไหนได้อีก!”
ตอนนี้เขากำลังสงสัยว่า รัชทายาทจะเป็นคนปล่อยงูพิษที่อยู่ในวัดนั้น!
รัชทายาทช่างชั่วร้ายจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาจะต้องสืบคดีนี้ให้ได้ แต่กลับจงใจห้ามเขา แล้วไปปล่อยงูมากมายเอาไว้ที่นั่นจนเกือบทำให้เขาไม่รอดเสียแล้ว!
น่าเสียดายที่เขาไม่มีหลักฐาน!
“หากอย่างนั้น…พวกเราจะเดินทางกลับกันหรือไม่” ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาแทบอยากจะร้องไห้ และรีบถามออกมาอย่างระมัดระวังทันทีด้วยกลัวว่าจะทำให้เขาไม่พอใจอีก
จ้าวซวีจือรู้สึกไม่สบายกาย ความจริงแล้วเขาอยากจะกลับเมืองหลวงไปให้หมอหลวงตรวจอาการให้
แต่ในใจกลับรู้สึกไม่อยากยอมแพ้
รัชทายาทและเซี่ยผิงกั่งกับคนอื่นๆ ยังอยู่ที่นี่กันหมด หากเขาจากไปก็จะเหมือนกับว่าเขาหนีไปด้วยความอับอาย ดูไม่มีศักดิ์ศรีเลยจริงๆ
“รออีกหน่อย” จ้าวซวีจือยืนกราน
ลูกน้องของเขาได้แต่ต้องตอบรับอย่างจนปัญญา
มันยังไม่จบ จ้าวซวีจือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงสั่งให้คนไปขอห้องพักในโรงเตี๊ยมที่รัชทายาทดูแลอยู่แล้วย้ายไปที่นั่นทันที
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเชื้อพระวงศ์ ต่อให้รัชทายาทจะไม่ชอบเขาแค่ไหน แต่เขาก็คงไม่สามารถที่จะไล่คนป่วยไปได้หรอกกระมัง ม
