ท่านั้น ตกใจเล็กน้อยไม่ได้สำคัญอะไร”
สุสานของตระกูลหลี่มีปัญหา แม้ว่าตอนนี้จะนำค่ายกลพิฆาตสามคมและกระดูกทารกออกไปแล้ว แต่วัดก็ยังอยู่ที่นั่น พลังปะทะขัดแย้งจึงยังคงมีอยู่ หลี่ชิงอวี๋เป็นคนตระกูลเซี่ย และเขาก็ไม่ได้เหมือนกับราชครูหลี่ผู้เฒ่าที่มีพลังแห่งความถูกต้องยุติธรรมจนความชั่วร้ายทั้งหลายยากที่จะลุกล้ำกล้ำกราย การที่เขาต้องทนทุกข์ลำบากบ้างก็เป็นเรื่องปกติ
ราชครูหลี่ผู้เฒ่าทอดถอนใจ
แค่รักษาชีวิตไว้ได้ก็พอแล้ว
หลี่ชิงอวี๋ลุกขึ้นยืนอย่างน่าอนาถ เขาพบว่าเนื้อตัวของเขาเปื้อนอุจจาระของสุนัขสีดำตัวนั้นพอดี…
เขามาจากพื้นเพที่ไม่ธรรมดา ตั้งแต่เด็กจนโต ร่างกายของเขาไม่เคยสัมผัสแม้แต่ฝุ่น ไหนเลยจะเคยพบเจอเรื่องแบบนี้!
เขาจึงอาเจียนออกมาทันที
เซี่ยเฉียวรู้สึกสนุกสนาน
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ความสามารถในการทนรับกับเรื่องต่างๆ อ่อนด้อยเช่นนี้จะได้อย่างไรเล่า
ต้องให้ลำบากหน่อยจะมีประโยชน์ต่อการเติบโตในอนาคต
เซี่ยผิงกั่งเองก็ยังหัวเราะเยาะออกมาเล็กน้อย สีหน้าท่าทางรังเกียจ “แค่นี้ก็ถึงกับอาเจียนเลยหรือ เจ้าเด็กนี่ทำมาจากแป้งหรือไง นึกถึงตอนที่คนเถื่อนล้อมรอบกำแพงเมืองไว้ ข้ายังเคยจับอุจจาระไปแปะไว้บนกำแพงเมืองด้วยมือของข้าเองเลย! ตอนนี้ก็ยังกินได้ดื่มได้อย่างดี ล้างให้สะอาดก็ได้แล้วนี่”
ตอนแรกๆ ที่พวกคนเถื่อนโจมตีเมือง เดี๋ยวก็ใช้บันไดปีน เดี๋ยวก็ยิงธนู ของในเมืองที่พอใช้ได้ก็มีน้อยเ
