มกินอาหารอย่างว่าง่าย
“กินอิ่มแล้วก็ช่วยข้าหาของหน่อยนะ…” เซี่ยเฉียวพึมพำ
“…” เซี่ยผิงกั่งไม่อยากจะเชื่อสายตา
ปรมาจารย์คนนี้อะไรก็ดีไปหมด แต่บางครั้งก็ชอบพูดจาอะไรแปลกๆ ช่างน่าตกใจยิ่งนัก
สุนัขตัวนี้เป็นสัตว์เดรัจฉาน มันจะสามารถเข้าใจคำพูดของมนุษย์ได้หรือ
บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบและกลมกลืน
ทุกคนต่างก็หาที่นั่งรอแต่โดยดี
ส่วนในเวลานี้เซี่ยผิงกั่งก็กำลังนำอาวุธเหล็กทั้งสามลงมา
เซี่ยเฉียวนำของเหล่านั้นยื่นไปตรงหน้าจมูกสุนัข “ลองไปหาของที่มีกลิ่นเหมือนๆ กันมาหน่อย…”
สุนัขสีดำถูตัวเองเข้ากับฝ่ามือของเซี่ยเฉียว จากนั้นมันก็ส่ายหัวและยื่นจมูกออกไปเพื่อสูดอากาศรอบๆ
หลี่ชิงอวี๋และคนอื่นๆ อึ้งงันไปทันทีเมื่อเห็นเช่นนั้น
“ปรมาจารย์โม่…ทำไมสุนัขตัวนี้ถึงได้เชื่องอย่างนี้เล่า! ระหว่างที่มาที่นี่มันยังกัดข้าอยู่เลยนะ!” โจวเว่ยจงยื่นมือออกไปให้เซี่ยเฉียวดู
แน่นอนว่ามีรอยฟันบนแขนของเขา แต่ไม่มีเลือด มีแต่รอยฟกช้ำเล็กน้อยเท่านั้น
“ปรมาจารย์ ท่านช่วยสอนทักษะนี้ให้ข้าหน่อยได้ไหม ผู้น้อยต้องการเลี้ยงหมาป่าที่เก่งกาจสองตัวมานานแล้ว และจะพาพวกมันไปจับคนร้ายในอนาคตด้วย มันทั้งน่าเกรงขามและใช้งานได้ด้วย!” จู่ๆ เซี่ยผิงกั่งก็เคารพให้เกียรตินางขึ้นมา และเลิกเรียกตัวเองว่าข้าแล้ว
“มันเป็นพรสวรรค์” เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย
ณ ขณะนั้น ทุกคนราวกับได้เห็นเทพเซียนอย่างไรอย่างนั้น ศีรษะของปรมาจารย์โม่ผู้นี้เรืองรองด้ว
