ยแสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องมานั้น!
ช่างเป็นเทพเซียนผู้วิเศษเหลือเกิน!
ในเวลานี้หลังจากที่ทุกคนกินอะไรอย่างง่ายๆ ให้อิ่มท้องแล้ว พวกเขาก็เริ่มมองสุนัขตัวนั้น สุนัขสีดำตัวนั้นดมไปดมมา แล้วสุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่อิฐแผ่นหนึ่งไม่ยอมขยับ “โฮ่งๆ”
แผ่นพื้นอิฐเบื้องล่างทำจากหินตะกอนสีเทาที่ขัดจนค่อนข้างเรียบลื่น
“ขุด” เซี่ยผิงกั่งขบฟันแล้วสั่งให้คนยกเครื่องมือเครื่องไม้ลงมือทำงานทันที
หลังจากงัดอิฐแผ่นนั้นขึ้นมา ทำความสะอาดดินเล็กน้อย พวกเขาก็เห็นกล่องไม้ใบหนึ่ง
พวกเขาจึงหยิบออกมาดู
เมื่อเปิดมันออกดูก็เห็นอาวุธเหล็กอีกอัน และยังมีกระดูกที่เล็กมากๆ อีกชุดด้วย
ทุกคนนิ่งเงียบกันหมด คนที่ขี้ขลาดหน่อยก็รู้สึกว่าในขณะนั้นบรรยากาศรอบๆ เย็นลงเล็กน้อย ช่างน่ากลัวอย่างยิ่ง
“นี่มันกระดูกของทารกที่กำลังจะคลอดนี่” เซี่ยเฉียวเหลือบมองด้วยแววตาสงสารเล็กน้อยก่อนจะหายใจอย่างแผ่วเบา “ผู้เฒ่าหลี่ ท่านควรจะลองคิดดูหน่อยว่าศัตรูของท่านคนนี้คือใคร นี่แสดงว่าเขาต้องการให้ท่านไม่มีลูกหลานสืบทอด ทั้งค่ายกลพิฆาตสามคม ทั้งกระดูกทารกนี้ และยังมีพระพุทธรูปนี้อีก…”
“พระพุทธรูปทำไมหรือ” หลี่ชิงอวี๋รีบถามขึ้นทันที
เหมือนเขาจะรู้สึกตัวว่าตนเองร้อนรนเกินไป เขาจึงรีบหดศีรษะกลับลงไป “ปรมาจารย์ได้โปรดชี้แนะด้วย”
“สีหน้าของพระพุทธรูปเหล่านี้ผิดปกติ” กลับเป็นจ้าวเสวียนจิ่งที่เอ่ยขึ้น “ปกติแล้วพระโพธิสัตว์และพระพุทธรูปใหญ่ทั้งหมดล้
