ีแค่ไหนก็คงคว้าไว้ไม่ได้
ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นปัญหาที่ตัวของนางเองทั้งนั้น
แม่นางผังอ้าปากเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่านางกำลังคิดถึงสิ่งใดจึงได้มีท่าทางเคอะเขินเล็กน้อยเช่นนั้น “ข้าก็ไม่ได้นับว่าเป็นคนดีอะไร แต่ข้าก็ไม่เคยก่อกรรมทำชั่วนี่ ทำไมข้าถึงได้ต้องซวยอยู่อย่างนี้ ทั้งที่คนอื่นก็อยู่ดีมีสุขกันทั้งนั้น…”
เซี่ยเฉียวเพียงแค่ยิ้มอ่อนๆ เท่านั้น “หากเจ้ามีที่นี่เพื่อขอบคุณก็กลับไปเถิด ความตั้งใจของเจ้านี้ข้ารับไว้แล้ว”
แม่นางผังสับสนเล็กน้อย นางครุ่นคิดชั่วครู่ “ท่านปรมาจารย์โม่ ข้าขอติดตามท่านได้หรือไม่ ได้เรียนรู้อะไรบ้างก็ยังดี ให้ข้าวิ่งทำธุระแทนท่าน จะได้หรือไม่”
เซี่ยเฉียวมองนางด้วยความประหลาดใจ
ได้หรือไม่
แน่นอนว่าไม่ได้?
วัดสุ่ยเย่ว์ของนางสืบทอดทางศิษย์ชาย ศิษย์น้องที่อยู่ในวัดพวกนั้นก็ล้วนเป็นฆราวาส ไม่นับว่าเป็นศิษย์ร่วมสำนัก!
แม้ว่านางจะต้องการรับศิษย์ในอนาคต แต่นางก็ไม่สามารถเลือกมั่วๆ ได้ นอกจากนี้ นางยังไม่สามารถสอนวิชาของตนเองให้คนอื่นมั่วๆ ได้
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นไกล ลองดูเรื่องหลุมฝังศพของผังซีหยวนเป็นตัวอย่าง ปรมาจารย์ฮวงจุ้ยคนนั้นต้องมีจิตใจที่บิดเบี้ยวและชั่วร้าย เมื่อคนแบบนี้มีความสามารถมาก เขาก็อาจทำร้ายคนได้มากมาย
ดังนั้นการเลือกศิษย์ แม้ว่าจะเป็นเพียงศิษย์ที่ไม่เป็นที่จดจำก็ตาม เงื่อนไขแรกก็คือจะต้องเป็นคนที่มีความกรุณาและมีหลักการ
หลี่ชิงอวี๋ถึงกับมึนงงไปเล็กน้อ
