ประหลาดใจ “ข้าหรือ เมื่อครู่นาง…”
มองฝ่าบาทอยู่ชัดๆ!
หลี่ชิงอวี๋ต้องกลืนคำพูดกลับลงไปเมื่อเอ่ยไปได้แค่ครึ่งประโยคเท่านั้น
“ใช่ เป็นข้าเอง ก่อนหน้านี้ตอนที่เห็นแม่นางผัง ข้าก็อดที่จะยิ้มให้นางเล็กน้อยไม่ได้ นางคงจะคิดว่าข้าคิดอะไรกับนาง ดังนั้น…ปรมาจารย์โม่ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง” หลี่ชิงอวี๋รู้สึกอึดอัดอยู่ในใจ
ตอนที่ 570 ด้านหน้าและหลังวัด
เซี่ยเฉียวได้ยินหลี่ชิงอวี๋ยอมกล่าวโทษตัวเองเช่นนี้ นางก็รู้ว่าเด็กคนนี้ออกจากขาดความกล้าเกินไปแล้ว
“เจ้าควรจะเรียนรู้จากจ้าวซวีจือให้มากหน่อย เด็กคนนั้นดูมีอนาคตกว่าเจ้ามาก เขาไม่เคยกลัวรัชทายาทเลยนะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยยิ้มๆ
จ้าวซวีจือ?
หลี่ชิงอวี๋รู้จักดี อีกอย่างครั้งก่อนตอนที่หนิงเป๋ยอ๋องเข้ามาเมืองหลวง เขาและจ้าวซวีจือก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
เพียงแต่สองปีที่ผ่านมาเขาออกจากบ้านน้อยมาก ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เลยห่างเหินไปบ้าง
แต่ว่าจ้าวซวีจือเป็นอะไรหรือ ปรมาจารย์โม่พูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร
หลี่ชิงอวี๋ดูงุนงง ส่วนจ้าวเสวียนจิ่งก็ออกไปศาลาว่าการอำเภอสวินกับเซี่ยผิงกั่งเพื่อจัดการธุระ
ไม่นานนัก คนตระกูลหลี่ก็ซื้อโลงศพและของอื่นๆ ที่เซี่ยเฉียวต้องการมาจนครบ
สถานที่ฝังศพนี้ไม่จำเป็นจะต้องเลือกให้ไกลเกินไป
ตำแหน่งฮวงจุ้ยดีๆ ที่เซี่ยเฉียวเลือกไม่ไกลจากหลุมฝังศพของตระกูลหลี่นัก บริเวณนั้นยังมีหลุมฝังศพอื่นๆ อยู่ด้วย เรียกได้ว่าเป็นตำแหน
