ล่งอก จากนั้นนางจึงได้มองไปรอบๆ ก่อนจะพบว่าตนเองได้มาถึงโรงเตี๊ยมแล้ว
มิน่าช่วงหลังนางถึงได้รู้สึกว่ายิ่งนอนยิ่งรู้สึกสบายนัก
หลังจากเซี่ยเฉียวอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายเล็กน้อยแล้ว นางก็ลงไปด้านล่าง
“ใต้เท้าจ้าว โครงกระดูกเหล่านั้นไปอยู่ที่ไหนแล้ว” เมื่ออยู่ข้างนอกนางก็เปลี่ยนวิธีเรียกจ้าวเสวียนจิ่ง
สายตาของจ้าวเสวียนจิ่งหยุดอยู่ที่นางชั่วครู่ จากนั้นก็ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นก่อนจะเอ่ย “อยู่ที่โรงเก็บศพ ข้าให้คนเฝ้าไว้แล้ว”
ด้วยนิสัยของเซี่ยเฉียวแล้วเกรงว่านางคงจะทำให้ถึงที่สุด
โครงกระดูกก็ถูกขุดออกมาแล้ว ไม่แน่พวกเขาก็อาจจะต้องหาที่ฮวงจุ้ยดีๆ เพื่อฝังพวกเขาด้วยก็ได้
และก็เป็นอย่างที่คาด เซี่ยเฉียวพยักหน้าก่อนจะเอ่ย “อีกประเดี๋ยวข้าจะไปซื้อของสักหน่อย แล้วก็จ้างคนเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง ถึงแม้จะฝังอย่างยิ่งใหญ่ไม่ได้ แต่ก็ควรมีโลงศพแบบบางอยู่ดี”
เซี่ยเฉียวมีความรับผิดชอบต่อลูกค้าของตนเองอย่างยิ่ง
แม้ว่าวิญญาณที่อดตายพวกนี้จะไม่มีเงินมาตอบแทนนาง แต่ผลบุญกุศลที่นางจะได้รับก็คงจะไม่น้อย
ด้วยโครงกระดูกจำนวนมากเช่นนี้ การนำไปไว้ที่โรงเก็บศพชั่วคราวนับว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว
อำเภอสวินนี้เป็นบ้านเกิดของราชครูหลี่ผู้เฒ่า ทันทีที่เขากลับมาจึงได้ไปหาญาติๆ เพื่ออธิบายเรื่องราวต่างๆ แล้ว และทิ้งหลี่ชิงอวี๋กับบ่าวรับใช้ไว้ให้เซี่ยเฉียวใช้งาน
สายตาที่หลี่ชิงอวี๋มองเซี่ยเฉียวในเวลานี้เต็มไปด้วยค
