วามเคารพเกรงกลัว
เมื่อเซี่ยเฉียวใช้ให้เขาจัดคนไปซื้อโลงศพ เขาก็ตอบรับทันทีโดยไม่พูดอะไร
“ปรมาจารย์โม่ แม่นางผังผู้นั้นติดตามพวกเรากลับไปที่ตัวอำเภอด้วย นางบอกว่าอยากขอบคุณท่าน” หลี่ชิงอวี๋หน้าตาเชื่อฟังอย่างยิ่ง
“อ้อ” เซี่ยเฉียวพยักหน้า
จากนั้นนางก็จัดเสื้อผ้าเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะอย่างผ่าเผย
คุณหนูผังผู้นั้นมาถึงในไม่ช้า นางรีบก้าวเข้าไปทันทีที่เห็นเซี่ยเฉียว สีหน้านางซาบซึ้งอย่างยิ่ง “ปรมาจารย์โม่ เรื่องหลุมฝังศพของบิดาข้าเป็นการรบท่านจริงๆ ก่อนหน้านี้ข้ายังนึกว่าท่านจะเป็นเหมือนปรมาจารย์ท่านอื่นๆ ที่ล้วนแต่เป็นพวกไร้ความสามารถ ข้าจึงได้ล่วงเกินท่านไป ขอท่านอย่าได้ถือสา”
เซี่ยเฉียวพยักหน้าแล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ปรมาจารย์ท่านอื่นก็มีความตั้งใจอันดี คำว่าไร้ความสามารถนี้ถือว่าเกินเลยไปหน่อย”
ตราบใดที่นักพรตคนอื่นๆ สามารถมองออกได้ว่าหลุมฝังศพนี้มีปัญหา ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาก็มีความสามารถแท้จริง
บัดนี้ตระกูลผังล่มสลายแล้ว ข้อหนึ่งคือไม่มีอำนาจ ข้อสองคือไม่มีเงิน คนที่ยอมมาจัดการเรื่องหลุมศพให้ก็เพียงเพราะพวกเขากังวลว่ามันจะกลายเป็นหายนะร้ายแรงขึ้นมาในอนาคตเท่านั้น!
พวกเขาล้วนเป็นผู้วิเศษ ไหนเลยจะต้องแยกแยะชั้นต่ำชั้นสูงด้วย
แม่นางผังอึ้งงั้นไปครู่หนึ่ง ใบหน้านางก็แดงเล็กน้อย “ขออภัยท่านปรมาจารย์โม่ อันที่จริงข้าก็ไม่ได้คิดที่จะใส่ร้ายป้ายสีพวกเขา เป็นเพราะหลายปีมานี้ข้าเพราะพวกเ
