งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์
หลี่ชิงอวี๋ท่าทางให้เกียรตินางอย่างยิ่ง “ปรมาจารย์โม่ ท่านกินของพวกนี้รองท้องก่อนเถอะ แม่ครัวกำลังลงมือทำกับข้าว อีกประเดี๋ยวก็จะได้กินข้าวแล้ว”
“อืม” เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างเฉยเมย
หลี่ชิงอวี๋รู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น “ท่านปรมาจารย์ ข้าได้ยินจากท่านปู่ว่า ท่านเป็นศิษย์คนโตของผู้เฒ่าหลี? หากอย่างนั้นคุณต้องรู้อะไรหลายอย่างเลยสิ”
“ก็ทั่วๆ ไป” เซี่ยเฉียวพูดจบก็กัดกินลูกแพร์หนึ่งคำ
ก็ค่อนข้างหวานอยู่
หลี่ชิงอวี๋สับสนเล็กน้อย ปรมาจารย์โม่ออกจะพูดน้อยไปหน่อยแล้ว ปกติแล้วเมื่อผู้อาวุโสเห็นผู้น้อยก็มักอดที่จะชี้แนะสักหน่อยไม่ได้มิใช่หรือ
งานที่ท่านปู่มอบให้เขาทำช่างยากมาก
“ท่านปรมาจารย์ ท่านช่วยทำนายให้ข้าได้หรือไม่” หลี่ชิงอวี๋ทุ่มสุดตัว เขายอมหน้าด้านเพื่อผูกมิตรต่อไป
เซี่ยเฉียวจึงได้เงยหน้าขึ้น จากนั้นก็พยักหน้า “เจ้าไป…ถอนหญ้ามาห้าสิบต้น”
เซี่ยเฉียวชี้ไปที่ใกล้ๆ นั้น หลี่ชิงอวี๋งุนงงเล็กน้อย แต่เขาก็ทำตามแต่โดยดี หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ได้หญ้าสั้นๆ กลับมากองหนึ่ง
ที่มาห้าสิบ ใช้ได้สี่สิบเก้า[1]
“จะให้คำนวณอะไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยสบายๆ
“คำนวณการเดินทางครั้งนี้ก็ได้แล้ว” หลี่ชิงอวี๋รีบเอ่ย ในใจเขารู้สึกโล่งอกขึ้นมาบ้าง กว่าเขาจำทำให้ท่านปรมาจารย์พูดกับเขาได้หลายคำหน่อย มันไม่ง่ายเลยจริงๆ
เซี่ยเฉียวหยิบหญ้าออกมาต้นหนึ่ง จา
