ก็อดหาวออกมาไม่ได้ ตาปรือ และรู้สึกอยากจะนอนขึ้นมาแล้ว
จ้าวเสวียนจิ่งนั่งอยู่ตรงข้ามนาง เขายังคงอารมณ์ดี สวมชุดขี่ม้ามีลวดลายสีดำ สวมมงกุฎสีม่วงทอง คิ้วตาเหมือนภาพวาดหมึกที่ประณีตมีเสน่ห์ เขานั่งอยู่ที่นั่น มีลักษณะของเสือและมังกร มันก็เป็นการผสมผสานระหว่างความแข็งแกร่งและความนุ่มนวลที่งดงามอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เขาไม่มีวิญญาณกลุ่มใหญ่อยู่ข้างหลัง มันทำให้ยากที่จะละสายตาไปจากเขาได้
เซี่ยเฉียวมองไปมองมาจนหลับ
จากนั้นจ้าวเสวียนจิ่งจึงได้เปลี่ยนเป็นท่าทางที่สบายขึ้นเล็กน้อย
พอฟ้าสว่าง ลมก็พัดมา
กลางดึกเมื่อคืนหลี่ชิงอวี๋ก็อยากที่จะจ่ายค่าทำนายแล้ว แต่ตอนที่เขากลับไป ภาพฉากที่ได้เห็นก็ทำให้เขาไม่กล้าก้าวเข้าไปจริงๆ
รัชทายาทคอยดูกองไฟ เฝ้าดูแลปรมาจารย์โม่ที่หลับใหล บรรยากาศเงียบมาก ส่วนเขาที่ยังคงอยู่ห่างจากปรมาจารย์โม่ออกไปเจ็ดแปดก้าวก็ถูกสายตาเย็นเยียบราวกับคมมีดของรัชทายาททำให้หวาดกลัวจนต้องเผ่นออกมาทันที
แต่ก็แปลกนะ ทั้งๆ ที่ปรมาจารย์โม่อายุตั้งสามสี่สิบปีแล้ว แต่เขากลับรู้สึกว่านางเหมาะสมกับรัชทายาทอย่างยิ่ง
หากพูดถึงแค่เรื่องอายุ นางก็สามารถเป็นมารดาของรัชทายาทได้แล้ว?!
“ท่านปู่ ท่านรู้สึกหรือไม่ว่า ท่าทีที่รัชทายาทมีต่อปรมาจารย์โม่ไม่เหมือนคนอื่นเลย” หลี่ชิงอวี๋ค่อนข้างเป็นกังวล “ตำแหน่งพระชายารัชทายาทตอนนี้ก็ยังว่างอยู่…”
ราชครูผู้เฒ่าก็ไม่ได้โง่เสียหน่อย เขามองออกตั้
