ซานสัมผัสได้ถึงโลกของคนตายทั้งหลาย
หากนางไม่สามารถที่จะจัดการได้แม้แต่เซี่ยฉงซาน นางจะกล้าไปขุดศพคนเดียวได้อย่างไร
เวลานี้เซี่ยเฉียวสามารถจินตนาการถึงท่าทางขี้ขลาดตาขาวของเซี่ยฉงซานได้เลยทันที
ทั้งร่างเซี่ยฉงซานอาบไปด้วยเหงื่อ เขาคลานหนีจากประตูหน้าบ้านเข้าไปข้างใน แต่วิญญาณพวกนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยเขา
ดูเหมือนว่าวิญญาณจอมซนพวกนี้จะได้พบของเล่นแสนสนุกแล้วกระนั้น บ้างก็กระโดดขึ้นลง บ้างก็ทำท่าทางยากๆ ต่างๆ ต่อหน้าเขา บ้างดึงลิ้นออกมา บ้างควักลูกตาออกมา ยังมีที่แสดงให้เห็นร่างกายผิวหนังและอวัยวะที่เปื่อยเน่าของพวกเขา…
และวิญญาณพวกนี้ก็อยู่ล้อมรอบเซี่ยฉงซาน
วิญญาณพวกนี้ก็แค่ทำในสิ่งที่พวกเขาชอบทำเป็นปกติอยู่แล้ว เพียงแต่เมื่อก่อนคนที่มีชีวิตอยู่มองไม่เห็นพวกเขาเท่านั้น
เซี่ยฉงซานเสียสติไปแล้วจริงๆ เขาหลับตาลง แต่ไม่รู้ว่าทำไมตนเองก็ยังได้ยินเสียงของพวกเขาอยู่ดี!
และในขณะเดียวกันนั้นคุณชายเฉาเองก็ตกใจไม่น้อย
ท่านอาสามบ้าไปแล้ว!
เขาอยู่บนพื้นและคลานไปรอบๆ อีกทั้งเอาแต่พูดว่ามีผีวิญญาณอยู่ที่นี่ เดี๋ยวก็เกาหลัง เดี๋ยวก็ตะปบขาตัวเอง น่ากลัวมาก!
เซี่ยฉงซานมองเห็นคุณชายเฉาก็รีบพุ่งเข้าไปหา “ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย! เจ้า เจ้าเห็นพวกเขาแล้วหรือไม่ พวกเขามาแล้ว มาแล้ว อ๊ากก….”
“…” คุณชายเฉาตกใจจนร้องไห้ออกมา
แม่เจ้าโว้ย ท่านอาสามเป็นอะไรกันแน่เนี่ย
หรือว่า…ที่นี่มี…จริงๆ
เซี่ยฉงซานดิ้นรนอยู่นาน
