ซี่ยฉงซานล้มลุกคลุกคลานไปเรื่อยๆ จนถึงสุดซอย ผมเผ้ารุงรัง เนื้อตัวมีเลือดไหลออกมาเพราะไปกระแทกเข้ากับอะไรก็ไม่รู้ ใบหน้าของเขาสกปรกมอมแมม เสื้อผ้าก็ขาดเป็นชิ้นๆ
เขาสะดุดนั่นนี่ ทั้งร้องร้องตะโกนโวยวายไปเรื่อยจนทำให้คนที่เดินถนนรู้สึกรำคาญ เมื่อพบคนที่ขี้หงุดหงิดเจ้าอารมณ์ก็รุมทุบตีเขาโดยไม่ให้เขาเห็นหน้า
เมื่อเขาถูกทุบตีศีรษะก็ยิ่งสับสนมึนงงมากขึ้น
เซี่ยฉงซานเสียสติไปแล้วจริงๆ
เดิมทีเซี่ยหมั่งซานคิดจะอยู่ในเมืองหลวง แต่เมื่อเห็นจุดจบของเซี่ยฉงซานแล้ว เขาจึงตกใจจนขลาดกลัว รีบพาภรรยาและลูกชายหนีไปในคืนนั้นนั่นเองโดยไม่ได้พาหญิงชราไปด้วย
ก่อนหน้านี้หญิงชรายังทำงานได้บ้างนิดหน่อย และสามารถช่วยแบ่งเบาภารบางอย่างในบ้านได้ แต่ตอนนี้แข้งขาของหญิงชราไม่ดีแล้ว วันทั้งวันนางยังอยากจะกินแต่เนื้อ ยิ่งอยู่ยิ่งไร้ประโยชน์ อีกอย่างหนทางกลับบ้านเกิดก็ไกลขนาดนั้น หากพาหญิงชราไปด้วยก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง…
ถึงอย่างไรหญิงชราอยู่ที่เมืองหลวงก็คงไม่ตายหรอก
แต่ไม่เหมือนกับเขา เขาอยู่เมืองหลวงไม่เจริญ!
หญิงชราตื่นขึ้นมาพบว่าลูกชายคนโตหนีไปแล้ว ลูกชายคนที่สามก็เสียสติ นางรู้สึกสับสนมึนงงไปหมด
เมื่อก่อนนางดีกับบ้านใหญ่มาก และจู้จี้จุกจิกกับบ้านสามอย่างยิ่ง
ตอนนี้บ้านใหญ่ก็ทิ้งนางไปแล้ว สะใภ้ซินมองหญิงชราอย่างไรก็ไม่สบอารมณ์ ยิ่งเมื่อนางต้องมาดูแลสามีที่เสียสติไปแล้วเช่นนี้อีก นางจึงยิ่งเย็นชากับ
