นั้น ตอนนี้เขาเป็นคนธรรมดาทั่วไป และไม่ได้เป็นโจรอีกแล้ว ก็จะต้องทำตัวเหมือนคนธรรมดาทั่วไปที่กตัญญูและให้ความเคารพผู้อาวุโสสักหน่อย
ตอนนั้นเขามีเงินทอง ต่อให้เขาให้หญิงชราไปบ้าง ครอบครัวของเขาก็ไม่ได้เดือดร้อน ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน
เซี่ยหมั่งซานหาเหาใส่หัว คิดจะลากเขาไปเดือดร้อนด้วย
เขาบั่นคอคนเถื่อนตั้งมากมายขนาดนั้น รบราฆ่าฟันในสนามรบจนเดินมาถึงจุดนี้ได้ หากต้องมาถูกคนโง่อย่างเซี่ยหมั่งซานทำลายไป เขาตายก็คงตายตาไม่หลับ!
หญิงชราตกใจจนตัวสั่น “เจ้า เจ้ามันลูกอกตัญญู…ข้าเป็นแม่ของเจ้า หากข้าตายไป แล้วเจ้าก็ต้องไว้ทุกข์ ลูกชายลูกสาวของเจ้าก็ต้องอยู่แต่บ้าน ไม่อาจแต่งภรรยาหรือแต่งงานออกไปได้…”
เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
นั่นก็จริง
ลูกสาวที่น่าสงสารของเขามีสุขภาพไม่ดี ที่เขาให้นางเข้ามาอยู่เมืองหลวงเดิมทีก็เพื่อที่จะหาคู่ครองให้นาง เพื่อจะได้มีทายาทไว้สืบเชื้อสาย
“ท่านพ่อ ร่างกายของข้าช่วงนี้ดีขึ้นมากแล้ว ต่อให้ต้องไว้ทุกข์สามปีก็ไม่มีปัญหา” เซี่ยเฉียวสงบนิ่งมาก
การแต่งงานเป็นเป้าหมาย แต่ก็ไม่ใช่ทุกอย่างของนาง
การได้พบผู้ชายสักคนที่มองแล้วสบายตาสบายใจเพื่อสัมผัสประสบการณ์ความรักบ้างก็ดีอยู่ แต่ถ้าหากไม่มี นางเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าต้องฝืนอะไร การเป็นนักพรตคนหนึ่งก็ไม่เลว
อีกอย่าง ตอนนี้นางก็แค่อายุสิบเจ็ดปี สามปีให้หลังนางก็เพิ่งจะอายุยี่สิบปีเท่
