านข้าหรือจะไม่รู้”
เซี่ยหนิวซานรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาแล้วในเวลานี้
ต่อให้เป็นคนโง่คนหนึ่งในเวลานี้ก็ต้องเข้าใจแล้วว่าพวกเขามาเพื่ออะไร
มาขอเงินจริงๆ!
เขาแพ้พนันแล้ว!
“เป็นเรื่องจริงนะ! คำพูดของปรมาจารย์เป็นจริงแล้ว ข้าถึงได้เอาเงินมาคืนให้เจ้าอย่างไรเล่า! เจ้ารอง ตอนนี้ข้าไม่เงินแล้วจริงๆ ข้าก็จะไม่ยืมเงินเจ้าหรอก เพียงแต่ขอให้เจ้ายกของที่เคยให้ข้าคืนมาเท่านั้น!” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยอย่างร้อนใจ
เซี่ยหนิวซานเบ้ปาก “เป็นไปไม่ได้หรอก ท่านกำลังแกล้งทำเป็นจน”
สมบัติพวกนั้นของเขา ไม่ว่าจะเป็นชิ้นไหนก็ขายได้หลายพันตำลึงแล้ว
สมบัติของเขาอย่างน้อยๆ ก็มีมูลค่าประมาณห้าหมื่นตำลึง นั่นยังไม่ได้นับรวมส่วนที่หลูซื่อมักจะมอบให้เป็นของขวัญตามเทศกาลต่างๆ เลยนะ
หากนับรวมด้วยจะเป็นเท่าไรเล่า
ร่ำรวยกว่าเขาอีก
เซี่ยหมั่งซานกระอักเลือดในใจ!
“เจ้ารอง! เจ้าไม่เชื่อพี่ชายใหญ่ของเจ้า แล้วยังไม่เชื่อข้าด้วยหรือ เจ้าดูข้าสิ ขาของข้าได้รับบาดเจ็บแล้ว ยังไม่ได้บำรุงให้ดีเลย ผมก็ขาวหงอกขึ้นมาก เจ้ายังมองไม่ออกอีกหรือ” หญิงชราร้องไห้คร่ำครวญ “เจ้ารองเอ๊ย ตอนที่ข้าคลอดเจ้าออกมาไม่ง่ายเลยนะ เกือบจะตายเพราะคลอดยากไปเสียแล้ว เจ้าทนเห็นแม่ลำบากทุกข์ยากได้อย่างไร”
หญิงชราไม่เคยดูน่าสงสารเท่านี้มาก่อน
ความจริงๆ ก็คือ ในช่วงเวลาที่ต้องยากลำบากนั้น นางแทบไม่อยากจะทนอยู่ต่อไปแล้ว!
ความยากลำบากตอนที่อยู่บ้านเกิดของนางในอดีตนั้นช่
