“เงินน่ะข้ามีแน่ แต่ได้มาอย่างไรข้าไม่บอกท่านหรอก ท่านพ่อบอกว่าดีกว่าว่ากล้าพนันกับข้าหรือไม่!” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างอ่อนโยน
การแสดงออกของนางเวลานี้ไม่ได้ดูข่มขวัญเท่าใดแล้ว
ในสายตาของเซี่ยหนิวซานก็เหมือนกับลูกหมาลูกแมวตัวน้อยๆ
“ทำไมจะไม่กล้า ข้าเป็นพ่อของเจ้า ใต้ฟ้านี้คำพูดของพ่อใช้ได้ที่สุดแล้ว เจ้าเป็นแต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เพิ่งจะรู้จักท่านลุงใหญ่ได้แต่ไม่กี่วัน? ข้ารู้จักนิสัยเขาดีกว่าเจ้าแน่นอน!” เซี่ยหนิวซานภูมิใจในตัวเองอย่างยิ่ง
มุมปากของเซี่ยเฉียวกระตุกเล็กน้อย
ได้
“พวกเจ้าล้วนเป็นพยานให้ข้า” เซี่ยเฉียวหันไปเอ่ยกับพี่น้องของนาง
นางมีเหตุผลที่ต้องการให้เซี่ยซีเป็นผู้ดูแลเงินจำนวนนี้
ตอนที่หลูซื่อยังอยู่เซี่ยซียากจนจริงๆ จนกระทั่งมันทำให้นางมีนิสัยประหยัดถี่เหนียวเช่นนี้ นางคิดว่า ในเมื่อเซี่ยซีชอบเงินขนาดนี้ก็ให้นางดูแลเงินในบ้านไปเลยดีกว่า ซึ่งไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
การดูแลบัญชีนี้ยังถือเป็นข้อได้เปรียบ ถ้าหากนางทำได้ดี ต่อไปก็จะได้เป็นมือหนึ่งในการดูแลปกครองบ้าน
อีกอย่าง เมื่อนางมีเงินอยู่ในมือมากเข้าแล้ว ต่อให้คนอื่นยื่นเงินน้อยนิดพวกนั้นให้ นางก็จะไม่อยากได้มากอย่างเห็นได้ชัดขนาดนั้นอีกแล้ว
เงินของเซี่ยเฉียวเป็นเงินส่วนตัวที่มีที่มา…ไม่ถูกต้อง หากจะให้เซี่ยซีดูแลบัญชี ก็จะต้องให้นางดูแลเงินที่บิดาของตนหามาได้พวกนั้นจะดีกว่า
เซี่ยหนิวซานเป็นคนรักษาคำพูดมาโดยตลอด ดังน
