ั้นเซี่ยเฉียวจึงไม่ต้องกังวลว่าเขาจะบิดพลิ้ว
แต่เซี่ยซีตอนนี้กำลังรู้สึกสับสนเอาการ
พอเซี่ยหนิวซานกลับห้องไปพักผ่อนแล้ว เซี่ยซีจึงได้หันไปมองเซี่ยเฉียวแล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ให้ข้า…ดูแลเงิน…มันจะหายได้นะ”
เงินของนางเองยังหายบ่อยไป
“หายไปเท่าไร จำได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
เซี่ยซีครุ่นคิดเล็กน้อย “สามร้อยตำลึง ข้าหาไม่เจอแล้ว”
เซี่ยเฉียวค่อนข้างประหลาดใจ “เงินเก็บของเจ้าก็ไม่นับว่าน้อยเลยนะ? ตอนนั้นหลูซื่อให้เงินเจ้ามากขนาดนี้เลยหรือ”
เซี่ยซีสั่นศีรษะปฏิเสธ
“ข้าหามาเอง” เซี่ยซีค่อนข้างเขินอาย “ตอนนี้…ยังมีตั๋วเงินอีกเก้าร้อยตำลึง ข้าเพิ่งจะแลกมาน่ะ”
นางเป็นคนพูดช้า บางครั้งก็ฟังดูเหมือนคนใบ้ แต่ก็ชัดเจนมาก
อย่างไรก็ตาม เซี่ยเฉียวถึงกับอึ้งงันไปเลยในเวลานี้
นางเคยตรวจสอบบัญชีมาก่อนหน้านี้แล้ว ตอนที่หลูซื่อยังอยู่นางให้เงินค่าขนมเซี่ยซีใช้แค่เดือนละยี่สิบตำลึง แต่ในความเป็นจริงแล้วเงินยี่สิบตำลึงนี้ยังรวมไปถึงค่าใช้จ่ายอื่นๆ อีกมาก…
อย่างเช่นขนมหรือเครื่องประดับที่นางใช้ในชีวิตประจำวัน มีหลายครั้งที่หลูซื่อเป็นคนซื้อของพวกนั้นให้เซี่ยซีเอง ทว่าในความเป็นจริงแล้วนางไม่ได้หักเงินออกจากบัญชีส่วนกลาง แต่นางหักเงินออกจากเงินเดือนเดือนถัดไปของเซี่ยซี!
ตอนที่ 532 มีเงินแล้ว
นั่นก็หมายความว่า เงินสำหรับใช้จ่ายต่อเดือนของเซี่ยซีจริงๆ มีแค่ประมาณสองถึงห้าตำลึงเท่านั้น!
ต่อให้นางเก็บสะสมไว้
