สักหนึ่งปีก็คงได้แค่ไม่กี่สิบตำลึงเท่านั้น แม้ว่าเซี่ยซีจะได้เงินเพิ่มมาบ้างตอนกลับที่บ้านเดิมช่วงเทศกาลส่งเสื้อกันหนาวก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่น่าที่จะได้เยอะขนาดนี้กระมัง
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าตนเองจำเป็นจะต้องพิจารณาน้องสาวคนนี้ใหม่เสียแล้ว
เซี่ยซีถูกเซี่ยเฉียวจ้องจนต้องก้มหน้างุดลงไปอีก นางดูประหม่าอย่างยิ่ง มือนั้นก็บีบผ้าเช็ดหน้าเอาไว้ ไม่พูดไม่จา
“ซีเอ๋อร์ พี่ยังนึกว่า เจ้ามีเงินสักสองร้อยตำลึงก็นับว่าไม่เลวแล้ว นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะเก็บเงินได้มากถึงขนาดนี้ เช่นนั้นแล้ว การให้เจ้าเป็นคนดูแลเรื่องเงินทองของที่บ้านก็ยิ่งเหมาะสมเข้าไปใหญ่” สายตาที่เซี่ยเฉียวมองเซี่ยซีอ่อนโยนยิ่งนัก
นางชอบน้องสาวคนนี้จริงๆ
น่ารักว่าง่าย
“มันจะหายได้นะ” เซี่ยซีรู้สึกสับสนอย่างยิ่ง
นางเอาเงินของนางไปซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่นะ
“หายก็ไม่เป็นไร พวกเรามีท่านพ่อ ให้ท่านพ่อหามาใหม่ก็ได้แล้ว” เซี่ยเฉียวเกาะพ่อแม่กินอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้าน “แต่เจ้าบอกพี่ได้หรือไม่ว่าเจ้าเก็บเงินพวกนั้นได้อย่างไร”
หากเซี่ยซีไม่เต็มใจที่จะพูด เซี่ยเฉียวก็จะไม่ทู่ซี้ถาม
แต่ทว่า ในสายตาของเซี่ยซีนั้นเห็นได้ชัดว่า นอกจากตำแหน่งที่ตั้งของเงินแล้วเรื่องอื่นใดก็ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นความลับ
“พี่ชายทางนั้นหามา แล้วก็…ขายผ้าเช็ดหน้า” เซี่ยซีกระมิดกระเมี้ยน
“?” เซี่ยเฉียวมึนงง “ผ้าเช็ดหน้า?”
เซี่ยเฉียวหันไปมองสาวใช้ของเซี่ยซีทันที
สาวใช้นางนั้นมีนิ
