ยเป็นบ่อนทำลาย และไม่กลัวความยากลำบาก ไม่ช้าก็เร็วก็คงจะรุ่งเรืองได้
เซี่ยเฉียวจะปล่อยให้ตระกูลหลินต้องมารับผิดชอบค่าใช้จ่ายของเซี่ยผิงไหวได้อย่างไร
นางครุ่นคิดเล็กน้อย ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากหลินหยาเซียงก็หันมามองนางแล้วเอ่ยว่า “คุณหนูใหญ่ไม่จำเป็นต้องพูดพวกเราก็รู้ ท่านจิตใจดี เพียงแต่ฐานะของครอบครัวเราต่างกับจวนของท่านมาก หากท่านช่วยเหลือเราบ่อยๆ ทรัพย์สมบัติของครอบครัวเราก็ไม่เพียงพอ หากคบหาต่อไปก็ได้แต่ต้องอาศัยจมูกของผู้อื่นหายใจ นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเราต้องการ”
“ครอบครัวพวกเราเชื่อมสัมพันธ์กันด้วยการแต่งงาน เดิมทีก็นับว่าเท่าเทียมกัน เรื่องเงินไม่พอนี้ให้พวกเราหาวิธีกันเองเถอะ เช่นนี้แล้วต่อไปหากมีเรื่องสำคัญที่เกี่ยวข้องกับเด็กทั้งสอง พวกเราก็จะได้กล้าเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากพวกท่าน” หลินหยาเซียงเอ่ย
ตระกูลเซี่ยส่งเด็กๆ ไปเรียนที่สำนักศึกษาหลวง เรื่องนี้ตระกูลหลินไม่สามารถทำได้
แต่หากคิดจะเชิญอาจารย์สอนศิลปะป้องกันตัวสักคนใช่ว่าจะทำไม่ได้
“ท่านพูดถูก” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “แต่ในเมื่อมีความเกี่ยวดองกันแล้ว การช่วยเหลือซึ่งกันและกันก็เป็นเรื่องสมควรกระทำ ก่อนหน้านี้พี่ชายใหญ่ของข้าเพิ่งจะได้รับรางวัลจากฮ่องเต้ เขาได้รับเงินทองที่นามาไม่น้อย เงินทองพวกนี้อยู่กับเขาก็คงถูกท่านพ่อและพี่ชายใหญ่ของข้าใช้จ่ายจนหมดอยู่ดี ดังนั้นเงินพวกนั้นจึงเตรียมไว้เพื่อที่จะซื้อร้านค้าและปล่อยเช่า”
