หลินหยาเซียงมองเซี่ยเฉียว นางไม่ค่อยเข้าใจว่าเซี่ยเฉียวหมายความว่าอย่างไร
“ร้านค้านี้จะปล่อยให้ใครเช่าก็ไม่ต่างกัน แต่ฝีมือการรักษาของท่านตาหลินยอดเยี่ยมมาก ทั้งยังมีน้าเขยทั้งสองคอยช่วยเหลือ ร้านของพวกเราตั้งอยู่ในทำเลที่ดี รายล้อมไปด้วยบ้านคน ถ้าหากเปิดเป็นร้านยาก็เหมาะสมที่สุด” เซี่ยเฉียวเอ่ย
ในเมื่อเป็นการเช่าตระกูลหลินก็ต้องจ่ายเงิน
อีกทั้งค่าเช่าก็ไม่อาจให้ต่ำเกินไป
หลินหยาเซียงลังเลเล็กน้อย “ขอบคุณคุณหนูใหญ่มาก เพียงแต่ตอนนี้พวกเรายังไม่มีเงินทุนมากพอที่จะเช่าร้านหรอก”
“ทำสัญญากันก่อน สามปีแรกเริ่มเช่าต้นปี จ่ายค่าเช่าตอนสิ้นปี ท่านว่าเป็นอย่างไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
หากเป็นเช่นนี้ ขอเพียงแต่กิจการร้านยาไปได้ดี ไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต สิ้นปีก็คงจะจ่ายค่าเช่าได้แน่นอน ก็เท่ากับยกร้านค้าให้พวกเขาใช้ไปก่อนเท่านั้น
สีหน้าหลินหยาเซียงเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความกระดากอาย
นี่เป็นโอกาสที่ดีจริงๆ แต่นางกลับรู้สึกว่า หากรับน้ำใจจากตระกูลเซี่ยแล้วคงจะไม่เป็นการดีเท่าไรนัก
หลินหยาเซียงยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ “ข้าต้องขอบคุณคุณหนูใหญ่มาก ข้ารู้ว่าท่านหวังดี แต่เรื่องเงินนี้…ข้าจะหาวิธีเอง หากเก็บเงินค่าเช่าได้เพียงพอแล้วค่อยมาพูดเรื่องเช่าร้านกับท่าน ถึงเวลานั้นค่อยรบกวนท่านก็แล้วกัน”
หลินหยาเซียงสุภาพยิ่งนัก
แม้ว่านางจะเป็นผู้อาวุโสกว่า แต่นางก็รู้ว่าเซี่ยเฉียวเป็นลูกของภรรยาเอกคนเก่า การที่เซี่ยเฉ
