ว ตอนนี้เขากังวลมากกว่าว่าเซี่ยหนิวซานจะดูถูกตระกูลหลิน และไม่ยอมให้เด็กทั้งสองไปมาหาสู่กับตระกูลหลิน
“น้องชายและน้องสาวของข้าโตแล้ว การแสดงความกตัญญูต่อผู้อาวุโสหรือการไปมาหาสู่กับลูกพี่ลูกน้องเป็นเรื่องของพวกเขาเอง ตอนนี้ข้าไม่สามารถเข้าไปยุ่งวุ่นวายได้ ท่านพ่อของข้าก็ทำไม่ได้” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เซี่ยผิงกั่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าน้อยๆ
เขาในเวลานี้พูดน้อยอย่างยิ่ง
ส่วนใหญ่เป็นเพราะกลัวว่าเมื่อตนเองเอ่ยปากพูดจะทำให้คนอื่นตกใจกลัว
เมื่อเซี่ยเฉียวพูดจบ คนตระกูลหลินก็อดที่จะเหลือบมองเซี่ยผิงไหวไม่ได้
เซี่ยซียังดีหน่อย นางชอบอยู่ที่บ้านตระกูลหลินเป็นพิเศษ ตอนที่นางอยู่บ้านตระกูลหลิน ทุกคนจะดูแลนาง เอาใจใส่นาง และมักจะแวะเวียนเข้าไปพูดคุยอะไรกับนางอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งทำให้นางดูมีชีวิตชีวาขณะที่อยู่บ้านตระกูลหลินมากกว่าเวลาอยู่ที่อื่นมาก
แต่เซี่ยผิงไหวแตกต่างออกไป เขาแสดงท่าทางอึดอัดใจอยู่เสมอ
เวลานั้นเซี่ยผิงไหวรู้สึกถึงสายตาของคนอื่น เขาเบ้ปากทันที “มองข้าทำไม ท่านไม่ใช่ท่านตาของข้าหรือ หากท่านแม่ของข้ายังมีชีวิตอยู่ก็คงจะละเลยเรื่องของท่านไม่ได้ ตอนนี้ท่านแม่ของข้าไม่อยู่แล้ว ข้าก็จะทนลำบากใจนิดหน่อย…ไปบ้านพวกท่านให้มากขึ้น…”
เซี่ยผิงกั่งแทบอยากจะปล่อยมัดออกไปทันที
อยากไปบ้านตระกูลหลินก็พูดจาให้มันดีๆ ไม่ได้?! ท่าทีประชดประชัดนี้สมควรโดนอัดสักที!
เมื่อถูกเซี่ยผิงกั่งขึงตาใส่ เซี่ยผิงไ
