หวก็หดคอด้วยความตกใจ จากนั้นเขาก็เดินไปหลบข้างหลังหลินหยาเซียงทันที “นั่น…ท่านป้าดูพี่ชายใหญ่ของข้าสิ เขากำลังแยกเขี้ยวใส่ข้า…”
หาที่พึ่ง
“เขาเป็นพี่ชายใหญ่ของเจ้า เจ้าจะกลัวเขาไปทำไม” หลินหยาเซียงมองเซี่ยผิงไหวอย่างเอ็นดู “หรือว่าเจ้าสู้เขาไม่ได้”
“…” เซี่ยผิงไหวพยักหน้าน้อยๆ
“เจ้าอายุนังน้อย ตอนนี้ยังสู้เขาไม่ได้ก็เป็นเรื่องธรรมดา เจ้าเก่งเรื่องศิลปะการต่อสู้ บางทีวันหนึ่งไม่แน่เจ้าอาจจะล้มพี่ชายใหญ่ของเจ้าได้” หลินหยาเซียงยิ้มเล็กน้อย
“นั่นเป็นไปไม่ได้!” เซี่ยผิงไหวส่ายศีรษะทันที
ท่านป้าคนนี้อะไรก็ดีไปหมด เสียแต่นางเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างหน้ามืดตามัวจริงๆ!
พี่ชายใหญ่ของเขาบึกบึนอย่างกับวัว เขาจะสู้ได้อย่างไรเล่า
แค่พี่ชายใหญ่ยกมือขึ้นก็สามารถหิ้วคอเขาไปโยนทิ้งได้แล้ว การต่อสู้กับเขาก็เหมือนเอาไข่ไปกระทบหิน!
“เหตุใดเจ้าจึงไม่มั่นใจในตัวเองได้ขนาดนี้ เจ้าไม่อยากเห็นหรือว่าหากพี่ชายใหญ่พ่ายแพ้ต่อเจ้าจะเป็นอย่างไร” คำพูดของหลินหยาเซียงค่อนข้างขาดศีลธรรม ราวกับนางมองไม่เห็นเซี่ยผิงกั่งเลยกระนั้น “เจ้ากับพี่ชายใหญ่ของเจ้ามีท่านพ่อคนเดียวกัน เจ้าดูพี่หญิงใหญ่ของเจ้าสิ หน้าตาของนางงดงามหาใดเทียบ เห็นได้ว่าท่านแม่ของพี่ชายใหญ่เจ้าจะต้องมีความงดงามด้วยเช่นกัน ดังนั้นพี่ชายใหญ่ของเจ้าจะต้องสืบทอดจุดเด่นของท่านพ่อเจ้ามาโดยสมบูรณ์ ส่วนเจ้า…ก็เกิดมาจากท่านพ่อของเจ้าด้วยเหมือนกัน แล้วจะต่างกันต
