สั้นมาก ข้าว่าจำเป็นจะต้องเชิญอาจารย์มาสอนที่บ้านอีกสักคนหนึ่งด้วยจะดีกว่า”
“…” เซี่ยผิงไหวตกตะลึงไปทันที “ข้าไม่ต้องการอาจารย์สอนบู๊!”
การเรียนศิลปะป้องกันตัวมันเหนื่อยมากนะ!
หลินหยาเซียงรู้สึกประหลาดใจ “ทำไมเล่า หรือว่า…ที่เจ้าพูดเมื่อครู่นี้…เจ้าโกหกป้าอย่างนั้นหรือ”
หลินหยาเซียงดูเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง ทั้งๆ ที่นางเป็นคนสดใสเบิกบาน แต่เวลานี้นางต้องแสร้งทำเป็นอ่อนแอถูกทำร้าย นางกุมหน้าอกตนเองไว้ราวกับได้รับการกระทบกระเทือน
เซี่ยเฉียวเห็นการแสดงนี้แล้วก็ไม่กล้าที่จะมองอีก
น่ากลัวแปลกๆ
เซี่ยผิงไหวร้ายกาจจริงๆ เปลี่ยนอารมณ์ร้อนแรงของท่านป้าหลินให้เป็นกลายเป็นแม่ที่ละเอียดอ่อนได้ด้วย!
เซี่ยผิงไหวทำตัวไม่ถูกแล้ว
เขากลัวท่านป้าหลินที่เป็นแบบนี้ที่สุด
ถึงอย่างไรท่านป้าก็ดีกับเขามาก เขาอยากกินอะไรนางก็ลงมือเข้าครัวทำให้กินด้วยตัวเอง เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่นางก็เป็นคนเย็บให้เองกับมือ ต่อให้เป็นหลูซื่อ…ก็ไม่เคยทำดีกับเขาอย่างนี้
เซี่ยผิงไหวไม่ใช่คนที่ไม่รู้อะไรดีอะไรชั่ว เขาเองก็รู้ แม้ว่าหลูซื่อจะรักใคร่เอ็นดูเขา แต่นอกจากให้เงินแล้วนางไม่เคยสนใจเรื่องอื่นเลย ไม่ว่าเขาจะหนาวหรือหิวหลูซื่อก็ไม่เคยถามไถ่
ไม่เหมือนท่านป้าที่รักใครเอ็นดูเขาเหมือนแม่แท้ๆ
