อวี๋ก็ใจเต้นกระตุกทันทีฃ
“ท่านปู่ เรื่องบางเรื่องผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ ต่อไปข้าจะเชื่อฟังคำพูดของท่าน” หลี่ชิงอวี๋กลับไม่ได้พูดออกมาตรงๆ
ปีกว่าๆ ที่ก่อนหน้านี้ เขาได้เห็นเย่ว์หลีซ้อมรำใต้ต้นไม้เป็นครั้งแรก แม่นางผู้นั้นหน้าตางดงามมาก เขาเริ่มรู้สึกชอบพอนางอยู่บ้าง
ตอนนั้นเขายังมีอายุไม่ถึงสิบหกปี ยังเด็กเกินไป และเขาก็รู้ว่าแม้ครอบครัวของเขาเริ่มจะตกต่ำลงไปบ้าง แต่เขาก็เป็นหลานชายสายตรง จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีความสัมพันธ์ข้องเกี่ยวกับนางรำคนหนึ่ง
ดังนั้นเขาจึงได้แต่เก็บความชื่นชอบนั้นเอาไว้ในใจ
เขากำลังคิดว่า พอเย่ว์หลีจากไป เขาก็จะให้พ่อบ้านให้เงินรางวัลแก่นางมากหน่อย ถ้าหากนางสามารถไถ่ตัวเองออกมาได้ และเป็นพลเมืองดีๆ ทั่วไปคนหนึ่ง นั่นก็นับว่าเป็นการช่วยเหลือที่ดีที่สุดสำหรับนางแล้ว
แต่เขานึกไม่ถึงว่า เย่ว์หลียังไม่ได้ทันจะได้จากไปอย่างดีๆ นางก็ต้องมาตายอยู่ในบ้านตระกูลหลี่แล้ว
เขารู้ว่าเย่ว์หลีเองก็มีใจให้แก่เขา
ดังนั้นนางจึงยอมตายมากกว่าจะยอมโอนอ่อน
อย่างไรก็ตาม ตอนที่เย่ว์หลีตายไปนั้นในใจเขากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขากลัวว่าท่านปู่จะรู้เรื่องที่เย่ว์หลีชอบพอเขา กลัวว่าจะมีข่าวเสียๆ หายๆ ของบ้านเขาแพร่ออกไปข้างนอก เขาจึงได้แกล้งทำเป็นไม่สนใจการตายของเย่ว์หลีแม้แต่น้อย
เขาได้รับการสั่งสอนจากท่านปู่ของเขาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และรู้ว่าเขาต้องรับผิดชอบต่อความเจริญรุ่งเรืองขอ
