งครอบครัว ดังนั้นแม้ว่าเขาจะเสียใจเรื่องเย่ว์หลี แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะมีความคิดที่เห็นแก่ตัวเหล่านี้
ผู้หญิงที่ทำให้เขาตกหลุมรักครั้งแรกในวัยที่เริ่มเป็นหนุ่มตายไปแล้ว แต่เขากลับไม่มีความกล้าแม้แต่จะกราบไหว้นาง
ความรู้สึกผิดนี้กดทับอยู่ในใจของเขาทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก
หลังจากที่เย่ว์หลีตายจากไปได้ไม่นานนักเขาก็เริ่มฝัน
เขาฝันเห็นต้นดอกแพร์เต็มไปหมด ฝันเห็นฉากที่เย่ว์หลีร่ายรำ
ความรู้สึกผิดในใจยิ่งหนักหนาขึ้น หนักมากจนไม่กล้ายอมรับว่าผู้หญิงในฝันของเขาคือเย่ว์หลี พอเขาตื่นขึ้นมา เขาก็เริ่มวาดภาพเซียนต้นดอกแพร์ขึ้นมา
เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขากดดันตัวเองมากเกินไปหรือไม่ แรกเริ่มเขายังจดจำเย่ว์หลีได้ แต่ต่อมาในใจเขาก็มีแต่เซียนดอกแพร์เท่านั้น
กระทั่งไม่กี่วันก่อนหน้านี้เขายังคิดที่จะออกไปตามหาเซียน…
ตอนนี้พอมาคิดดูให้ดี ตนเองก็ออกจะเสียการควบคุมตนเองไปจริงๆ เย่ว์หลีตายจากไปตั้งเกือบจะสองปีแล้ว ความรู้สึกที่เขามีให้นางก็ไม่ได้มากมายขนาดนั้น เหตุใดเขาจึงคิดไม่ได้ กระทั่งเกิดความไม่พอใจกับคนในครอบครัวด้วยเรื่องของนาง
หลี่ชิงอวี๋เกาศีรษะตนเอง
“ท่านปรมาจารย์โม่ ก่อนหน้านี้ข้าแสดงความไม่เคารพต่อท่าน…ต้องขออภัยจริงๆ” หลี่ชิงอวี๋เอ่ยกับเซี่ยเฉียว
“เด็กๆ ก็มักจะมีช่วงที่ทำตัวต่อต้านอยู่แล้ว ในช่วงเวลานี้มักจะไม่ค่อยฟังใครจริงๆ” เซี่ยเฉียวแสดงสีหน้าเข้าใจ หลังจากที่นางพูดจบก็เหลือบมองรัชท
