จารย์โม่ ก่อนหน้านี้มีวิญญาณอยู่ข้างกายข้าจริงหรือ ใช่…นางหรือไม่” หลี่ชิงอวี๋เอ่ยถาม
“อืม รอให้ถึงเทศกาลเชงเม้งก่อน แล้วเจ้าค่อยไปที่หอส่องชะตาเพื่อส่งนางด้วยตัวเอง” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “ตอนนี้บนร่างนางมีไอแค้นอยู่ จึงไม่สามารถปล่อยนางไว้ได้ต่อไปอีก ถ้าหากนางคิดไม่ตกขึ้นมา ข้าก็จะต้องเสียแรงจัดการอีก”
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้หลี่ชิงอวี๋มีสติแจ่มชัด
แม้ว่าตอนนี้นางจะยังมองไม่เห็นดวงความรักเกณฑ์แต่งงาน แต่หากเขาเกิดคิดเรื่องพวกนี้ขึ้นมา ความรักระหว่างคนกับผีไม่จบไม่สิ้น งานของนางก็จะยิ่งยากขึ้น แล้วนางจะไปถามหาเหตุผลจากใครได้
หลี่ชิงอวี๋ไม่ได้พูดอะไรมากอีก จากนั้นเขาก็ทำความเคารพเซี่ยเฉียว
“ขอบคุณท่านปรมาจารย์โม่มาก ผู้น้อยรู้สึกผิดต่อนางยิ่งนัก ไม่ทราบว่าพอจะมีอะไรที่ข้าสามารถทำให้นางได้บ้างหรือไม่”
“มีสิ เจ้าสามารถเผาอะไรไปให้นางได้ ทำบุญกุศลแทนนาง ล้วนทำได้ทั้งนั้น นอกจากนี้ ท่านปู่ของเจ้าก็รับปากนางไปแล้วว่าจะเพิ่มชื่อนางเข้าผังตระกูลในฐานะภรรยาเก่าของเจ้า เรื่องที่รับปากวิญญาณไปแล้วจะไม่ทำไม่ได้ มิฉะนั้นจะเป็นการทำลายบุญกุศลของตนเอง” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ท่านปรมาจารย์โปรดวางใจ ข้าจะไม่ผิดคำพูดแน่” หลี่ชิงอวี๋ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด
เขาติดค้างแม่นางคนนั้น
หากตอนนั้นเขายืนหยัดขัดขวางตอนที่รู้ว่าพี่สามจะรับนางเป็นอนุภรรยา เรื่องมันก็จะไม่เป็นเช่นนี้แล้ว
เมื่อหลี่ชิงอวี๋กลายเป็นคนสุภาพ
