เฉียวพูดไปได้แค่ครึ่งทางก็นึกขึ้นมาได้ว่า ตอนนี้นางเป็นโม่ชูเซิง!
โม่ชูเซิงนะ!
ลูกไม้นั้นเป็นเรื่องที่เขาจัดการตอนอยู่กับเซี่ยเฉียว โม่ชูเซิงไม่ควรที่จะรู้!
เซี่ยเฉียวรีบคิดหาทางลง “ข้าได้ยินคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยผู้งดงามพูดน่ะ…ข้าเพียงแต่สงสัยเท่านั้น วิญญาณพวกนี้กลับไม่กล้ามาพบข้าเช่นกัน…คิดว่า คงเป็นเพราะข้ามีความสามารถมาก พวกเขาก็เลยกลัว…”
เฮอะๆ
เซี่ยเฉียวร้อนตัวเป็นพิเศษ ร้อนตัวจนกระทั่งนางฝังหน้าลงกับถ้วยชา เอาแต่มองใบชาที่ลอยขึ้นลงในถ้วย
หากมีตัวตนมากเกินไปก็จะทำให้เกิดปัญหาได้ง่าย
โดยเฉพาะเมื่อเวลานางทำงานเหนื่อยๆ สมองเลอะเลือนไม่แจ่มใส เกือบจะทำความแตกเสียแล้ว!
“ศิษย์พี่เป็นหนึ่งไม่มีสอง แม้แต่วิญญาณแค้นก็จัดการได้ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงวิญญาณพวกนั้น ซึ่งย่อมต้องกลัวที่จะพบเจอท่านอยู่แล้วเป็นเรื่องปกติ” จ้าวเสวียนจิ่งพูดจาโอ้อวดสุดตัว
เป็นไปไม่ได้ที่ลูกไม้ก่อนหน้านี้จะใช้การได้ตลอดเวลา
หลายวันก่อน เขาไปที่วัดอวี้ซวีเพื่อไปขอน้ำตาวัวกับกระดาษยันต์มาจากปรมาจารย์ผู้หนึ่ง จนได้เห็นวิญญาณพวกนั้น
เขาจึงคัดเลือกวิญญาณที่ร้ายกาจจำนวนหนึ่งจากบรรดาทั้งหมดเพื่อเลี้ยงดูโดยกำหนดกฎกติกาบางอย่างไว้
ก็แค่วิญญาณเท่านั้น ตอนที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ก็เป็นคนของเฉียนหยวน
เมื่อตายไปแล้วจะต่างอะไร ก็แค่องครักษ์ที่มองไม่เห็นเพิ่มขึ้นมาจำนวนหนึ่งเท่านั้น
เขาเลือกคนที่มีความสามารถไม่เลวไว้ไม่กี่คนให้คอย
