คุ้มครองข้างกายเขา เพื่อกันไม่ให้วิญญาณตนอื่นๆ เข้ามาใกล้เขามั่วๆ ได้ หากเขาไม่ต้องการให้พวกเขาติดตามมาก็แค่บอกเท่านั้น
วิธีนี้ใช้ได้ดีไม่เลวเลยในช่วงนี้
ที่เขาไม่ให้เซี่ยเฉียวจัดการเรื่องนี้ให้…ย่อมเป็นเพราะเขาไม่ต้องการให้ตนเองต้องอับอายขายหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ
ส่วนเซี่ยเฉียวก็รู้สึกภาคภูมิใจในตนเองเล็กน้อยในเวลานี้เมื่อได้รับคำเยินยอจากรัชทายาท
นางมองเขาด้วยสีหน้าสงบและมีเมตตา “ศิษย์น้องสบายใจได้ เมื่อท่านได้มารู้จักกับข้าและแม่นางเซี่ยผู้วิเศษทั้งสองนี้แล้ว ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ของท่านนั้นย่อมแก้ไขได้ในไม่ช้าก็เร็ว”
คนอื่นย่อมไม่รู้ความสามารถของตัวตนนี้ของเซี่ยเฉียว แต่รัชทายาทรู้ตั้งนานแล้ว
“ทั้งหมดที่ศิษย์พี่พูดล้วนถูกต้อง” จ้าวเสวียนจิ่งอารมณ์ดีอย่างน่าประหลาดใจ
“เพียงแต่ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร มาหาราชครูหลี่ผู้เฒ่าด้วยเรื่องอันใดหรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอีก
“ข้าก็มาหาท่านน่ะสิ ก่อนหน้านี้ข้าก็บอกศิษย์พี่แล้วไม่ใช่หรือว่า พวกเราจะพบกันเป็นครั้งคราวเพื่อสร้างความสัมพันธ์ ต่อไปจะได้…”
จ้าวเสวียนจิ่งหยุดพูดเล็กน้อย เซี่ยเฉียวแค่นเสียงเยาะพลางจ้องหน้าเขา “อายุยังน้อยไม่รู้จักรักดี เจ้าดูสิว่าศิษย์พี่อย่างข้าอายุเท่าไรเข้าไปแล้ว เป็นน้าของเจ้าก็ยังได้! หากข้าแต่งงานตั้งแต่ตอนอายุสิบหกสิบเจ็ด ตอนนี้ก็คงมีลูกหลานเต็มบ้าน! เจ้าอย่าได้เหลวไหลไร้สาระ”
จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็ทำท่าทางราวกับผู้อาวุโสขึ
