ด้แตกออก รัชทายาทก็ไม่น่าที่จะจำนางได้สิ
เมื่อเมื่อนางมานั่งนึกดูดีๆ ท่าทีที่รัชทายาทปฏิบัติต่อนางช่วงนี้ก็ดูแปลกๆ เหลือเกิน
ขณะนั้น เซี่ยเฉียวรู้สึกร้อนตัวและกังวล สีหน้าของนางเคร่งขรึมยิ่งกว่าตอนเห็นวิญญาณเสียอีก นางขมวดคิ้วมุ่นราวกับเจอปัญหาอะไรร้ายแรงเข้าแล้วกระนั้น
ราชครูหลี่ผู้เฒ่าเพิ่งกลับออกมาจากห้องของหลานชายตนเอง เมื่อเขามองเห็นท่าทางของทุกข์ทรมานขมขื่นเช่นนั้นของปรมาจารย์โม่ก็ตกใจทันที “ท่านปรมาจารย์ หลานชายของข้าไม่มีปัญหาอะไรใช่หรือไม่!”
เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ
หลี่ชิงอวี๋ไม่เป็นอะไรหรอก นางต่างหากที่เป็น!
ราชครูผู้เฒ่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่านี่สิจึงจะเป็นการแสดงออกของคนทั่วไปที่เห็นโม่ชูเซิง ไม่เหมือนกับรัชทายาทที่ชอบพูดจาอะไรแปลกๆ ราวกับจงใจหยอกล้อนางกระนั้น…
จงใจ…จงใจ!?
แววตาฉ่ำน้ำของเซี่ยเฉียวเหลือบมองจ้าวเสวียนจิ่ง นางคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ย “ท่าน…รู้เรื่องอะไรที่ไม่ควรรู้แล้วใช่หรือไม่” ไอรีนโนเวล
ราชครูผู้เฒ่างุนงง
“ศิษย์พี่มีความลับอะไรหรือ ลองพูดมาสิ” จ้าวเสวียนจิ่งยังคงสงบนิ่ง
เซี่ยเฉียวคาดเดาในใจ แต่ก็กลัวว่าตนเองจะคิดผิด และเพื่อไม่ให้เป็นการเปิดเผยตัวเองออกมาก่อน นางจึงเอ่ย “ไม่ว่าศิษย์น้องจะรู้อะไรมา ก็ห้ามบอกคนอื่น เจ้าก็รู้ดีอยู่แล้วว่า ข้าเป็นคนมีความสามารถมาก คนที่รู้เยอะก็มักจะตายเร็ว”
“…” ยังจะขู่อีก
ท่าทางเกรี้ยวกราดของนางนี้กลับดูเหม
