ือนลูกแกะตัวน้อยเสียมากกว่า
ราชครูหลี่ผู้เฒ่าตัวสั่นเทาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของปรมาจารย์โม่ น้าหญิงของรัชทายาทก็เป็นลูกสะใภ้ของเขา หากนับไปแล้ว เขาก็ถือว่าเป็นผู้อาวุโส แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับรัชทายาท ไม่ว่าเขาจะอาวุโสแค่ไหน เขาก็ต้องก้มศีรษะให้ด้วยความเคารพ
แต่ปรมาจารย์โม่ที่อยู่ตรงหน้าช่างเป็นผู้วิเศษที่ใจกล้าเสียจริง ถึงกลับกล้าข่มขู่รัชทายาท
ถึงกระนั้น รัชทายาทกลับดูเหมือนมีความสุขมากเสียอีก…
นี่เขาเห็นผีแล้วใช่ไหมนี่
ราชครูหลี่ผู้เฒ่าลอบสังเกตปฏิกิริยาของปรมาจารย์โม่และรัชทายาท เวลานี้เขาก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไปดี หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็หาเรื่องในราชสำนักมาพูดคุยกับรัชทายาทได้
หลังจากสนทนาทกันไปได้สักหนึ่งชั่วยาม ราชครูหลี่ผู้เฒ่าก็ให้ยกอาหารเข้ามา
หลี่ชิงอวี๋ก็ฟื้นขึ้นมาหลังจากมื้ออาหารผ่านไปไม่นาน
ทั้งสามจึงพากันไปดูเขา
หลี่ชิงอวี๋รู้สึกราวกับว่าเขาอยู่ในฝันที่เหมือนจริงมากมาอย่างยาวนานกระนั้น หลังจากที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าความคิดของตนเองแจ่มใสขึ้นมากทีเดียว
“อวี๋เอ๋อร์?!” ราชครูผู้เฒ่าร้องตะโกนออกมาด้วยความห่วงใย
หลี่ชิงอวี๋รีบลุกขึ้นทันที “ท่านปู่”
เมื่อราชครูหลี่ผู้เฒ่าเห็นท่าทางเช่นนั้นของเขาก็ตกตะลึงไปในทันที “ดี ฟื้นมาแล้วก็ดีแล้ว…เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเมื่อครู่นี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
เมื่อครู่นี้?
หลี่ชิงอวี๋ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันไปมองเซี่ย
