มาด้วยตัวเอง ต่อให้เซี่ยเฉียวจะจัดการวิญญาณตนนี้ได้ก็จริง แต่หลี่ชิงอวี๋ก็จะต้องได้รับผลกระทบไปด้วยไม่น้อย
เบาหน่อยเขาก็จะป่วยไปสักระยะ หากหนักหน่อยวิญญาณเขาก็อาจจะหลุดออกจากร่างและไม่เต็มเต็ง
เซี่ยเฉียวเองก็กังวลเช่นกัน
วิญญาณแค้นที่หมกมุ่นกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ นั้นไม่มีเหตุผลที่สุดแล้ว
“เจ้านี่นะ…” เซี่ยเฉียวพึมพำเบาๆ “บอกข้าหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าถึงชอบเด็กคนนี้ได้ เขาก็ไม่ได้หน้าตาดีขนาดนั้นสักหน่อย”
เซี่ยเฉียวนั่งลงบนพื้นพลางเอ่ยถามช้าๆ
หลี่ชิงอวี๋โกรธจัด
หมอผีเฒ่านี่ทำอะไรอีกเล่า จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาอีกแล้ว!
แต่ปัญหาก็คือ นางกำลังคุยอยู่กับใครกันแน่!
หลี่ชิงอวี๋ยิ่งโกรธจนควันออกหู ร่างกายของเขากระสับกระส่ายไปหมด เขารู้สึกว่าไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้ จึงระบายมันออกมา ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำดูน่ากลัวมาก
ส่วนเซี่ยเฉียวก็นั่งลงบนพื้นสะอาด
นางนั่งขัดสมาธิพลางพึมพำ “ทำไมเจ้าถึงผลักดันเขาให้หนีออกจากบ้าน”
“ปีนี้เขาไปดูตัวแล้ว!” วิญญาณแค้นโกรธเคืองราวกับว่านางกำลังถูกหักหลังกระนั้น
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “แต่เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า เขาเป็นคนที่ทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่างเช่นนี้ หากออกไปอยู่ข้างนอกแล้ว เขาจะใช้ชีวิตอย่างไร จะให้เขาขายอักษร ภาพวาด และงานศิลปะหรือ เขาเป็นถึงคุณชาย อีกอย่างตอนนี้เขาก็สมองเลอะๆ เลือนๆ ไม่แจ่มใส วันทั้งวันเอาแต่จะตามหาเทพบ้างเซียนบ้างอะไรพวกนั้น หากออกไป แล้วไปยัง
