ที่ภูเขาแม่น้ำอย่างว่าเหล่านั้นจริงๆ ไม่แน่เขาอาจจะกลายเป็นขอทานคนหนึ่งไปเลยก็ได้ นอนกลางดินกินกลางทราย เนื้อตัวสกปรกมอมแมม…”
ไอแค้นของวิญญาณแค้นกลับมาอีกแล้ว
“เจ้าจะขวางไม่ให้ข้าอยู่ครองคู่กับเขา!” วิญญาณแค้นเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด
“ถูกต้อง เป็นอย่างที่เจ้าพูดนั่นแหละ คนเป็นกับคนตายอยู่ร่วมกันไม่ได้ เจ้าดื้อรั้นไปก็ไร้ประโยชน์” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “นอกเสียจากว่าเจ้าจะฆ่าเขาให้ตายเสียก่อน พวกเจ้าทั้งสองกลายเป็นวิญญาณทั้งคู่ เช่นกันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งแล้ว”
“แน่นอนว่า เจ้าทำตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว เมื่อมีข้าอยู่ด้วยเจ้าก็เอาชีวิตเขาไปไม่ได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริม
เซี่ยเฉียวพูดเสร็จแล้วก็นั่งพักผ่อน
นางแค่ยืนกรานเช่นนี้ วิญญาณแค้นก็ดูเจ็บปวดและน้อยใจแล้ว
ไม่นานนัก ราชครูหลี่ผู้เฒ่าก็มาถึง ตามมาด้วย…
เซี่ยเฉียวก้มหน้าลงมองการกระทำของตัวเอง
นางนั่งลงบนพื้น สูญเสียท่าทางลึกลับสูงส่งน่านับถือ พริบตานั้นนางก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย จึงรีบลุกขึ้นจากพื้นและรีบร้อนปัดเสื้อผ้าออกอย่างสง่างาม “ศิษย์น้อง”
นางเงยหน้ายืดหลังตรง ใบหน้าสงบนิ่ง
“ที่แท้ท่านปรมาจารย์ก็เป็นศิษย์คนโตของหลีซื่อเหยี่ยน ข้ามองผิดไป นึกไม่ถึงเลยจริงๆ” ราชครูผู้เฒ่าแปลกใจมากเหลือ
ศิษย์ผู้ฉลาดปราดเปรื่องที่หลีซื่อเหยี่ยนพูดถึงอยู่เสมอกับเป็นนักพรตคนหนึ่ง!
“เมื่อครู่ศิษย์พี่กำลังทำอะไรอะไรอยู่หรือ ให้ข้าช่วยอะไรหรือไม่” จ้าวเสวียนจิ่งยิ
